Trójka nastolatków z ukrytego Olszarna odkrywa nocą kamienne drzwi w Starym Lesie, a wraz z nimi znak, że legenda Doliny Gwiazd właśnie się budzi.
Dolina Gwiazd nie znosiła ciekawskich. Olszarn leżał schowany wśród lasów tak głębokich, że nawet w południe panował w nich półmrok, a nocą niebo wydawało się bliższe niż gdziekolwiek indziej. Właśnie tam mieszkali Lena, Max i Dawid. Lena słyszała rzeczy, które umykały innym, potrafiła rozpoznać dźwięk po samym drżeniu powietrza. Max miał głowę do zagadek i zjawisk, które dla reszty były tylko chaosem. Dawid zaś uparcie twierdził, że czasem widzi cień chwili wcześniej niż wszyscy inni. Nikt nie wiedział, czy to talent, czy problem. Dopóki tamtej nocy nie zaczęło się dziać coś, czego nie dało się już zbyć śmiechem.
Lena obudziła się tuż przed świtem. Leżała przez chwilę bez ruchu, patrząc w ciemność swojego pokoju, aż usłyszała ten dźwięk znowu - cichy, przeciągły, metaliczny, jakby ktoś bardzo powoli przesuwał ostrze po kamieniu. Zamarła. Dźwięk nie dochodził z ulicy ani z sąsiedniego domu. Płynął z lasu. Napisała do Maxa jednym palcem, nie odrywając wzroku od okna: „Słyszysz to?” Odpowiedź przyszła natychmiast: „Tak. Nie ruszaj się. Jestem w drodze.” Dawid pojawił się jeszcze zanim zdążyli ustalić, czy to żart, czy powód do ucieczki.
Wyszli z Olszarna boczną ścieżką, z latarkami przyciśniętymi do dłoni. Stary Las przyjął ich wilgocią, zapachem ziemi i ciszą tak gęstą, że każdy trzask gałązki wydawał się podejrzany. Im dalej szli, tym bardziej dźwięk stawał się wyraźny, jakby coś wołało ich z samego środka drzew. Lena zatrzymała się nagle i wskazała ziemię. W mchu odciskały się ślady - za długie, zbyt równe, by należeć do człowieka, i zbyt dziwne, by mogły być zwykłym tropem zwierzęcia. Prowadziły w głąb lasu, tam, gdzie nie sięgała już żadna ścieżka.
Po kilku minutach marszu trafili na ogromny kamień porośnięty mokrym mchem. Dopiero gdy go obeszli, zobaczyli, że nie jest tylko głazem. W skale ukryto drzwi, tak stare, że niemal zlewały się z pniem i cieniem. Pokrywały je znaki, których żadne z nich nie potrafiło odczytać, lecz wszystkie jarzyły się bladym, chłodnym światłem. Dawid zrobił krok naprzód, jakby coś go przyciągało. Wyciągnął rękę i dotknął jednego z symboli.
Kamień odpowiedział drżeniem. Z wnętrza drzwi popłynęło pulsujące światło, a powietrze wokół nich zgęstniało tak nagle, że Lena poczuła jego ciężar w płucach. Max odruchowo cofnął się o pół kroku. Wtedy usłyszeli szept, cichy i wyraźny zarazem, jakby ktoś mówił im prosto do ucha: „Tylko ci, którzy wejdą, poznają prawdę.” Drzwi uchyliły się same, a zza szczeliny buchnęło światło tak jasne, że na moment zniknęły drzewa, ziemia i niebo. I właśnie wtedy z mroku po drugiej stronie zaczęło coś wychodzić.