Gdy nad Warszawą osiada dziwna mgła, Michał i Lena odkrywają, że coś w nich pękło i coś się obudziło. A syrena, która rozdziera noc, zdaje się wołać właśnie do nich.
Warszawa zniknęła pod warstwą gęstej, srebrzystej mgły, tak ciężkiej, jakby ktoś rozciągnął nad miastem mokrą zasłonę. Światła latarni rozpływały się w niej w blade plamy, a odgłosy ulicy tonęły w nienaturalnej ciszy. Michał stał przy otwartym oknie na dziewiątym piętrze i patrzył na blokowisko, którego kontury zaczynały się rozmywać. Lubił te nocne godziny, kiedy wszystko zwalniało, ale tej nocy miał wrażenie, że miasto oddycha nie swoim rytmem.
Mgła wsunęła się do jego pokoju bez szelestu, chłodna i lepka, jak dotyk obcej dłoni. Michał odruchowo cofnął się od parapetu, kiedy po skórze przebiegł mu dreszcz. Przez ułamek sekundy wydawało mu się, że patrzy nie z okna, lecz z góry, ponad dachami, ponad ulicami, jakby jego wzrok wyrwał się z ciała i zawisł gdzieś nad osiedlem. Zamrugał raz, drugi. Obraz nie zniknął.
Dwa osiedla dalej Lena biegła przez park, spóźniona na ostatni tramwaj i już zbyt zmęczona, by liczyć kroki. Mgła wiła się między drzewami i oblepiała jej twarz, przez co oddech stawał się płytszy, a własne dłonie zdawały się obce, lżejsze niż powinny. Zwolniła dopiero pod starym dębem, łapiąc powietrze, i wtedy usłyszała szept. Nie za sobą. Nie przed sobą. Tuż przy uchu.
„Jesteś gotowa?”
Rozejrzała się gwałtownie, lecz park był pusty. Ławki, mokre alejki, czarne pnie drzew. Nikt nie miał prawa stać tak blisko. Sekundę później poczuła, jak coś w niej przeskakuje, jak napięta sprężyna puszcza pod skórą. Zanim zdążyła zrozumieć, co się dzieje, wyrwała naprzód z taką prędkością, że świat przeciął się w smugach. Kiedy zatrzymała się, stała na drugim końcu parku, z sercem dudniącym w gardle i przerażeniem, które nie nadążało za jej ciałem.
W tym samym momencie w bloku Michała rozdarł noc alarm. Syrena zabrzmiała nieludzko, ostrzej niż wszystko, co słyszał tej nocy, i na chwilę zagłuszyła nawet własny oddech. Jego spojrzenie, wciąż unoszące się gdzieś nad miastem, przesunęło się po mokrych ulicach, dachach i ciemnych oknach, aż zatrzymało na drobnej sylwetce w parku. Lena uniosła głowę. Ich spojrzenia spotkały się mimo odległości, jakby coś między nimi nagle pękło.
Mgła zgęstniała jeszcze bardziej. Na horyzoncie rozbłysło coś białego, tak jasnego, że na moment Warszawa zamarła w bezruchu. A potem, gdzieś nad dachami, przecięła noc świetlista smuga.