Lena i Kuba schodzą do starej piwnicy po coś więcej niż gratkę z rupieciarni. Znajdują mechanizm, który otwiera im drogę w obcy czas, gdzie ktoś najwyraźniej już na nich czeka.
Noc wisiała nad domem nienaturalnie nieruchomo, jakby całe sąsiedztwo wstrzymało oddech. Lena zsunęła plecak z jednego ramienia na drugie i ostrożnie zeszła po schodach do piwnicy. Deski jęknęły pod jej ciężarem, a z ciemności uderzył ją zapach wilgoci, kurzu i czegoś metalicznego, starego jak zamknięta na zawsze historia.
– Szybciej – szepnął Kuba, świecąc latarką tak, że snop światła drżał mu w dłoni. – Jeśli twoja babcia miała rację, to pod schodami naprawdę musi być jakiś schowek.
Lena prychnęła cicho, ale serce biło jej szybciej niż zwykle. Babcia opowiadała o tej piwnicy półgłosem, jakby nawet ściany nie powinny słyszeć wszystkiego. Mówiła o skrzyniach, o rzeczach, których nie warto ruszać. Lena nigdy nie wierzyła w takie ostrzeżenia. Wierzyła za to w to, że stare domy zawsze coś ukrywają.
Przesunęła latarkę po zakamarku pod schodami. W kącie, za workami i odpadającą farbą, dostrzegła krawędź zardzewiałej skrzyni. Była niższa, niż się spodziewała, ale ciężka i dziwnie nienaruszona, jakby ktoś od lat omijał ją z ostrożnością.
Kuba przykucnął obok.
– Wygląda, jakby nikt jej nie otwierał od wieków.
Lena przyłożyła palce do wieka. Metal był lodowaty. Gdy przesunęła dłonią po wgłębieniu przy zamku, usłyszała cichy klik, zbyt precyzyjny, by należeć do zwykłej skrzyni. Na moment zamilkła, a potem wieko odskoczyło samo, z suchym trzaskiem.
W środku leżał mechanizm wielkości obu jej dłoni. Mosiężne obręcze splatały się z maleńkimi zębatkami, a pośrodku tkwił kamień głębokiej, chłodnej błękitności, jakby zamknięto w nim nocne niebo. Nie wyglądał jak zabawka. Nie wyglądał też jak zwykły wynalazek. Wyglądał, jakby ktoś zbudował go po to, by złamać zasady, które inni uznawali za pewne.
– To jest… dziwne – wyszeptał Kuba. – I raczej nie powinno tu leżeć.
Lena uniosła urządzenie, a metal odpowiedział jej ledwie słyszalnym drgnieniem. Zębatki poruszyły się same, jakby coś wewnątrz właśnie się obudziło. Z bliska kamień pulsował słabym światłem, coraz mocniejszym z każdym uderzeniem jej serca.
– Ej, nie ruszaj tego tak od razu – zaczął Kuba, ale było już za późno.
Palce Leny odnalazły największe koło i odruchowo je przekręciły.
Świat zgasł.
Nie całkiem, nie tak, jak gaśnie żarówka. Raczej rozlał się na boki, rozciągnął i pękł, a piwnica zaczęła wirować wokół nich jak zdjęcie wrzucone do wody. Lena poczuła nagłe szarpnięcie w żołądku, grunt uciekł jej spod stóp, a zimno przesunęło się po skórze jak czyjś obcy oddech.
Kuba zaklął pod nosem.
Potem rozległ się głos. Niski, spokojny, zbyt bliski, choć nie było nikogo w zasięgu wzroku.
– Jeśli chcecie wrócić, musicie odnaleźć to, co zniknęło.
Lena zacisnęła palce na mechanizmie tak mocno, że aż zabolało ją w dłoni. Wir światła urwał się nagle, a gdy obraz znów zaczął się składać, piwnicy już nie było.
Stali pośrodku szerokiego placu między czerwonymi marmurowymi kolumnami. W powietrzu drżał upał, choć nie widziała słońca. Ludzie w długich, obcych tunikach mijali ich bez cienia zainteresowania, jakby Lena i Kuba byli tylko błędem w czyimś widzeniu. Nad dachami wisiało purpurowe niebo, nieruchome i dziwnie ciężkie, a z oddali dobiegał głuchy dźwięk dzwonów.
Lena przełknęła ślinę.
To nie była piwnica. To nie był ich świat.
Kuba odsunął się o pół kroku, rozglądając się nerwowo.
– Powiedz mi, że masz plan.
Nie zdążyła odpowiedzieć, bo mechanizm w jej dłoniach znów cicho kliknął.
Za najbliższą kolumną poruszył się cień, a potem wysunęła się z niego postać w masce, nieruchoma i wyraźnie zajęta patrzeniem prosto na nich.