W noc przesilenia troje przyjaciół wchodzi do pradawnego gaju po klucz do starej tajemnicy. To, co tam czeka, budzi się szybciej, niż powinni byli tego dotknąć.
Czerwcowa noc wisiała nisko nad wsią, ciężka od upału i zapachu rozgrzanej ziemi. Nie przynosiła ulgi, tylko ciszę tak gęstą, że każdy krok w wysokiej trawie brzmiał jak zdrada. Lena, Kuba i Paweł szli bez słowa w stronę Gaju Dębowego, omijając światła domów i cienie okien, za którymi jeszcze nie wszyscy spali.
W wiosce od lat powtarzano to samo: w noc przesilenia letniego granica między tym, co żywe, a tym, co dawno powinno zostać pogrzebane, staje się zbyt cienka. W gaju miało mieszkać coś, czego nie należało budzić. A jednak właśnie tam ciągnęło ich najbardziej. Nie z odwagi, tylko z tej upiornej ciekawości, która każe człowiekowi otworzyć drzwi, choć już wie, że po drugiej stronie czeka kłopot.
Najstarszy dąb stał pośrodku polany jak strażnik pamiętający więcej niż cała wieś razem wzięta. Paweł wyciągnął z kieszeni bursztyn po prababce. Kamień był ciepły, niemal pulsował w dłoni. Lena uklękła przy omszałym głazie i odsunęła warstwę wilgotnego mchu, pod którą rzeczywiście tkwił znak wyżłobiony w skale. Kuba spojrzał przez ramię, niespokojny.
W zaroślach coś zaszurało. Nie głośno, ale wystarczająco blisko, by napiąć każdemu mięśnie. Lena nie cofnęła ręki. Wyczuła pod kamieniem chłodny metal, a potem zacisnęła palce na przedmiocie ukrytym w szczelinie. W tym samym momencie z głębi gaju przemknęło zielonkawe światło, blade i niespokojne jak oddech pod wodą.
Poświata przesunęła się po pniach, wyciągając z mroku długie, nierówne cienie. Paweł ścisnął bursztyn tak mocno, że aż pobladły mu knykcie. Kuba odruchowo cofnął się o krok, lecz nie oderwał wzroku od polany. Lena powoli wyciągnęła spod kamienia niewielki klucz, misternie wykuty i pokryty znakami, których nikt z nich nie potrafił odczytać.
Kiedy klucz opuścił szczelinę, światło zgęstniało. Nie rozproszyło się, nie zgasło - tylko zebrało w jedno miejsce, pod jednym z dębów, gdzie z mroku wyłoniła się sylwetka wyższa od człowieka i zbyt nieruchoma, by była tylko cieniem.
Cisza spadła na gaj natychmiast, brutalnie. Nawet owady umilkły. Stwór - albo ktoś, kto miał jego kształt - poruszył głową. Na kluczu rozbłysnął czerwony symbol, nagły i ostry jak świeża rana.
Lenie zaschło w gardle. Cień zrobił jeszcze jeden krok w ich stronę, a ziemia pod starym dębem lekko zadrżała, jakby coś ogromnego poruszyło się głęboko pod korzeniami.