W futurystycznej metropolii troje przyjaciół trafia do ukrytego podziemia, gdzie lustra, światło i cienie zaczynają kłamać, a każdy krok prowadzi głębiej w nieznane.
Miasto Świateł nie miało nocy. Gdy słońce znikało za szkłem wieżowców, jego miejsce zajmowały hologramy, pulsujące szyldy i zimny blask dronów, które przecięły niebo bezszelestnie jak ostrza. Na ulicach wszystko było w ruchu, a jednak pod tym ciągłym migotaniem dało się wyczuć coś, czego nie pokazywały kamery ani mapy miasta: pustkę ukrytą głębiej, pod warstwą betonu i sygnałów.
Sanna, Leo i Kuba od dawna szukali właśnie takiej szczeliny w perfekcyjnym obrazie metropolii. Nie interesowały ich bezpieczne trasy, modne dzielnice ani kolejne miejskie legendy opowiadane półgłosem w tramwajach. Chcieli czegoś prawdziwego, czegoś, co nie miało jeszcze nazwy. Ich wyprawy kończyły się zwykle na dachach, w zapomnianych windach albo w zakurzonych tunelach rozszerzonej rzeczywistości, ale tej nocy czuli, że idą za czymś większym niż zwykła ciekawość.
Deszcz zacinał skośnie między starym kinem a ślepą ścianą magazynu, kiedy Leo zauważył na bruku słaby, świetlisty wzór. Nie wyglądał jak odbicie neonów. Był zbyt równy, zbyt precyzyjny, jak znak odciśnięty od środka kamienia. Kiedy podszedł bliżej, poświata drgnęła, jakby wyczuła jego obecność. Sanna zmrużyła oczy, nieufna jak zawsze, ale zanim zdążyła go powstrzymać, położyła dłoń na mokrej nawierzchni.
Bruk ustąpił pod jej palcami jak powierzchnia głębokiej wody.
Nie było krzyku, tylko nagłe szarpnięcie w żołądku i wrażenie, że świat pęka na warstwy. Wpadli razem w wir barw, dźwięków i zapachów tak obcych, że aż niemożliwych do nazwania. Spadali długo, aż cisza rozwinęła się pod nimi jak ciemna tkanina, a potem uderzyli o ziemię, która była jednocześnie twarda i miękka, realna i nierealna.
Przed nimi rozciągało się miasto, jakiego nie powinno być. Ulice zbudowane z luster prowadziły w nieskończoność, neony płynęły po fasadach jak żywe, a w powietrzu unosił się osobliwy zapach śmiechu, ozonu i czegoś jeszcze, czego nie dało się uchwycić pamięcią. Nad ich głowami wisiał ogromny zegar bez wskazówek, zmieniający kształt z każdym uderzeniem serca.
Kuba odruchowo cofnął się o krok. Jego cień nie cofnął się z nim.
Poruszył się wolniej, niż powinien, po czym odłączył od jego stóp i przesunął po lustrzanej nawierzchni w przeciwnym kierunku. Leo wstrzymał oddech, gdy z jednej z szyb wyłoniło się jego własne odbicie, choć nie wykonywało żadnego ruchu razem z nim. Sanna uniosła wzrok ku zegarowi i wtedy usłyszeli szept, tak bliski, jakby ktoś mówił tuż za ich plecami:
-Tylko wy możecie przejść dalej. Ale czy na pewno wiecie, co zostawiacie za sobą?