Nocny pokaz w Cyrku Iluzji miał przynieść zachwyt, lecz zamiast tego przyniósł brakujący rekwizyt, narastającą podejrzliwość i cień, który nie powinien tam być.
Na obrzeżach miasta, gdzie mgła osiadała nisko na bruku, a światła latarni rozcinały mrok na blade pasma, Cyrk Iluzji tętnił życiem pod ogromnym, połyskującym namiotem. Tego wieczoru wszystko było wyostrzone jak przed skokiem w przepaść: krótki śmiech, przyciszone przekleństwo technicznych, szelest kostiumów, głuchy stuk skrzyń przesuwanych po drewnianej podłodze. Zbliżał się pokaz, o którym mówiono od tygodni, a każdy w cyrku czuł, że od jego powodzenia zależy coś więcej niż aplauz.
Lena stała przy beczce z płomiennymi pochodniami i sprawdzała, czy ogień pali się równo, bez kapryśnych języków, które mogły zdradzić ją na scenie. Alex, szczupły i skupiony jak struna, trenował ostatnie przejścia po białej linie rozwieszonej wysoko nad areną; jego ręce ani razu nie zadrżały, choć w spojrzeniu miał coś z człowieka, który od rana słyszy zbyt wiele domysłów. Marta, najmłodsza z nich, trzymała się półmroku za kurtyną. Nie była jeszcze gotowa wyjść na środek, ale widziała dość, by zrozumieć, że tej nocy napięcie jest gęstsze niż zwykle. Nawet psy, zwykle niespokojne i rozbawione zapachem trocin, leżały przy jej nogach z uszami nastawionymi w stronę garderoby Viktora.
A Viktor nie wychodził stamtąd prawie wcale.
Mówiło się o nim różne rzeczy. Że ma dłonie szybsze niż wzrok. Że potrafi zniknąć z własnego cienia. Że zna sztuczki, których nie da się nauczyć z książek ani podpatrzyć przy próbie. Sam nie pomagał tym plotkom. Dniami zamykał się w garderobie, zasłaniał okna ciężką kotarą, a plany nowego numeru trzymał w metalowej szkatułce, do której nikt poza nim i Klarą nie miał dostępu. Klara, jego asystentka, poruszała się po zapleczu jak ktoś, kto nauczył się nie zadawać pytań w złym momencie. Tego wieczoru jednak nawet ona miała w oczach niepokój.
„Znikający Numer” miał być kulminacją całego sezonu. Najdroższe rekwizyty, najcięższa zasłona, najambitniejsza iluzja, jaką Cyrk Iluzji kiedykolwiek próbował wystawić. Viktor obiecał, że publiczność wyjdzie z namiotu z poczuciem, że widziała coś niemożliwego. Nie zdradził szczegółów nikomu, nawet wtedy, gdy zarząd cyrku naciskał, a Lena żartem próbowała wymusić choćby jeden szczegół. Zamiast odpowiedzi dostawała tylko jego spokojny, prawie zbyt spokojny uśmiech.
Tuż przed rozpoczęciem spektaklu wszystko zaczęło się sypać w sposób tak drobny, że początkowo nikt nie odważył się nazwać tego katastrofą. Najpierw zgasła jedna z lamp przy wejściu. Potem z magazynu dobiegł trzask, jakby coś ciężkiego przewróciło się między skrzyniami. Wreszcie do garderoby wpadł zadyszany pomocnik z twarzą białą jak kreda.
„Zniknął rekwizyt. Ten najważniejszy. Bez niego numer się nie uda.”
Zapadła cisza, w której słychać było tylko odległy szmer widowni i basowy pomruk orkiestry szykującej się do pierwszego wejścia. Viktor uniósł wzrok na Klarę, a w tym spojrzeniu nie było już ani odrobiny scenicznej pewności. Było za to coś ostrzejszego, cięższego, jakby w jednej sekundzie zrozumiał, że ktoś nie tylko grzebał przy pokazie, ale wiedział dokładnie, co zabrać.
Za kulisami rozległy się pierwsze fanfary. Kurtyna drgnęła. Publiczność czekała.
Viktor zrobił krok w stronę sceny, gdy z głębi namiotu dobiegł cichy, niepokojący szelest. Nie brzmiał jak ruch tkaniny ani przypadkowe potrącenie skrzyni. Brzmiał jak ktoś, kto stoi bardzo blisko i nie chce zostać zauważony. Marta odruchowo odsunęła się od kurtyny. Lena przestała obracać pochodnię w dłoniach. A gdzieś w cieniu, tuż obok miejsca, w którym powinien leżeć zaginiony rekwizyt, przemknęła smukła sylwetka, tak szybka, że prawie można ją było wziąć za złudzenie...