Gdy Cyrk Nocy wraca do miasteczka, Marta, Bartek, Lena i Igor trafiają pod karmazynowy namiot, gdzie pokaz przeradza się w próbę z ich własnymi sekretami.
Miasto zasypiało wcześnie, ale tamtej nocy nikt nie zauważył chwili, w której na rogatkach pojawiły się ciemne wozy. Sunęły bezgłośnie po mokrym bruku, jakby nie ciągnęły ich konie, tylko sama mgła. Za nimi wyrósł karmazynowy namiot, ogromny i obcy, rozpięty na pustym placu jak otwarta rana.
Cyrk Nocy wracał tylko raz na kilka lat. Starsi mówili o nim półgłosem, młodsi udawali, że nie wierzą w plotki. A jednak bilety rozeszły się błyskawicznie, zwłaszcza na nocny pokaz przeznaczony wyłącznie dla dorosłych. Marta, Bartek, Lena i Igor poszli z ciekawości, z nudy i z tego rodzaju napięcia, które pojawia się, kiedy codzienność zaczyna być zbyt ciasna.
W środku pachniało kadzidłem, mokrym aksamitem i czymś jeszcze, ostrzejszym, trudnym do nazwania. Nad areną wirowały światła, a wiolonczela przeciągała niskie, drżące dźwięki pod skórą. Żonglerzy rzucali płonącymi pochodniami tak wysoko, jakby nie obowiązywała ich grawitacja. Akrobatka sunęła po szarfach zawieszonych pod kopułą namiotu, a klauni, zamiast śmieszyć, zostawiali po sobie niepokój, który długo nie chciał zniknąć z myśli.
Publiczność śmiała się z opóźnieniem, jakby cyrk dyktował jej oddech. Marta obserwowała wszystko uważniej niż inni. Zauważyła, że niektóre twarze w maskach nie odbijają światła, jak powinny. Zauważyła też, że za każdym razem, gdy ktoś odwracał wzrok od areny, ktoś z obsługi już czekał przy wyjściu, uprzejmy, nieruchomy, zbyt czujny.
W pewnym momencie między rzędami przeszedł szept. Nie brzmiał jak część przedstawienia. Brzmiał jak zaproszenie.
"Tylko tej nocy. Tylko dla wybranych."
Prowadzący spektakl, wysoki mężczyzna w masce kota, pojawił się przy aksamitnej kotarze zasłaniającej boczne wejście. Miał głos miękki i chłodny zarazem, jak ostrze schowane w rękawie.
"Jesteście pewni, że chcecie tam wejść?"
Nikt nie odpowiedział od razu. Igor miał już na ustach żart, ale urwał go, widząc, że kotara poruszyła się sama, choć w namiocie nie było przeciągu. Bartek spojrzał na Lenę. Lena na Martę. Marta poczuła, że coś ją pociąga naprzód, choć nie potrafiła powiedzieć co.
Przeszli.
Za kotarą panował półmrok i cisza tak gęsta, że aż nienaturalna po hałaśliwym widowisku. Pośrodku mniejszego namiotu stała skrzynia obita popękaną skórą, ciężka, stara i zbyt starannie ustawiona, by była tylko rekwizytem. Nad nią paliło się kilka świec, a ich płomienie chwiały się, choć powietrze pozostawało nieruchome.
Konferansjer zamknął za nimi wejście. Uśmiechnął się bez ciepła.
"Nie przyszliście tu po sztuczki" - powiedział. - "Przyszliście po odpowiedzi."
Wtedy z cienia wyszła kobieta w czarnej sukni, przysypanej drobnymi iskrami jak pyłem po spalonych gwiazdach. Zatrzymała wzrok kolejno na każdym z nich, jakby znała ich dłużej, niż oni znali siebie nawzajem.
"Wybierzcie" - powiedziała.
I skrzynia, której nikt jeszcze nie dotknął, cicho kliknęła od środka.