Nadia i Olek ruszają za wskazówką ze starego zegarka, gdy nad Trzcinowem nie pojawia się pierwsza gwiazda. W wieży ratusza budzi się dziwna melodia, a wyjście nagle znika.
Nadia miała czternaście lat i wytarty notes astronomiczny, który zawsze nosiła w plecaku, choć od miesięcy prawie do niego nie zaglądała. W Wigilię wyszła na rynek w Trzcinowie tylko po to, żeby wypatrzyć pierwszą gwiazdę. Niebo jednak było ciężkie od chmur, niskie i matowe, a lampki na straganach migotały nerwowo, jakby i one nie były pewne, czy tego wieczoru wolno im świecić. Pachniało makowcem, goździkami i mokrym śniegiem, ale Nadia patrzyła wyłącznie w górę.
Dziadek mówił, że bez pierwszej gwiazdy święta zaczynają się krzywo. Wtedy człowiek czuje to od razu, choć nie umie nazwać. Nadia też czuła. Cisza na rynku gęstniała z każdą minutą, aż w końcu aż ją zabolała. Wsunęła dłonie głębiej w kieszenie płaszcza i wtedy coś zimnego, metalicznego, drgnęło pod palcami.
Stary zegarek po dziadku, ten sam, który nie działał od dnia pogrzebu, odezwał się pojedynczym tyknięciem. Nadia zamarła. Po chwili usłyszała drugie. I trzecie. Otworzyła wieczko z bijącym sercem. W środku, pod wskazówkami, leżał zwinięty skrawek papieru. Rozwinęła go ostrożnie.
„Kiedy nie ma gwiazdy, idź do dzwonu, który nie dzwoni”.
Podniosła wzrok na ratusz. Stary dzwon na wieży dawno pękł i od lat nikt go nie uruchamiał. Mówiono, że i tak nie wydaje żadnego dźwięku. Nadia znała tylko jedną osobę, do której mogła zadzwonić bez tłumaczenia wszystkiego od początku. Olek odebrał po pierwszym sygnale.
Przyszedł po pięciu minutach, w czapce z reniferem i z latarką, którą zawsze miał przy sobie, jakby spodziewał się, że noc lubi robić niespodzianki. Nie pytał długo.
Na śniegu prowadziły do ratusza cienkie ślady, za wąskie na normalne buty. Nadia przykucnęła nad nimi na moment, po czym tylko spojrzała na Olka.
„Wchodzimy” - powiedziała.
Brama była zamknięta łańcuchem, więc obeszli budynek od strony wąskich schodów przeciwpożarowych. W środku pachniało kurzem, zimnym kamieniem i skórką pomarańczy, jakby ktoś przed chwilą tu był, choć na korytarzu nie dało się usłyszeć ani kroku. Im wyżej, tym wyraźniej czuła tykanie zegarka w kieszeni, równe i upartе, jak cudze serce.
Na szczycie wieży stał pęknięty dzwon. W jego szczelinie tkwiła zielona wstążka w drobne gwiazdki. Olek podniósł latarkę, a Nadia zrobiła krok bliżej. Wtedy wiatr nagle ucichł.
Wnętrze dzwonu zamigotało słabym blaskiem. Z głębi metalu wypłynęła cicha melodia, tak dziwna, że bardziej przypominała wspomnienie kolędy niż prawdziwy dźwięk. Zegar w kieszeni Nadii przyspieszył, jakby słuchał razem z nimi.
„Słyszysz to?” - szepnął Olek.
Nadia wyciągnęła rękę do wstążki, ale w tej samej chwili zegarek zamilkł. Coś ciężkiego zastukało pod deskami podłogi. Na ścianie przemknął krótki cień, zbyt szybki, by należał do człowieka. A potem drzwi za nimi trzasnęły z takim impetem, że od oddechu zadrżały szyby w całej wieży.