Na stacji Hadar 7 troje nastolatków przechwytuje sygnał spoza znanych map. To, co początkowo wygląda na zakłócenie, szybko zaczyna zachowywać się jak wezwanie.
Hadar 7 wisiała nad bezimienną planetą gazową w układzie Gliese 581 jak zimny, metalowy cień. Dominika stała przy bulaju i patrzyła w czarną przestrzeń tak długo, aż gwiazdy przestały wyglądać jak punkty, a zaczęły przypominać odległe, obce miasta. Za kilka sekund miała wrócić do skanów, raportów i zwykłej stacjiowej ciszy, ale tej nocy coś już ją rozrywało od środka.
Sasha pierwszy usłyszał to podczas testów nowego skanera fal radiowych. Na ekranie pojawił się sygnał, który nie pasował do żadnego znanego źródła: zbyt regularny, zbyt uporządkowany, jakby przypadkowy szum ktoś uparcie układał w wiadomość. Przez chwilę w laboratorium słychać było tylko ciche brzęczenie aparatury i oddech Maksa, który oparł się o konsolę z miną kogoś, kto nie zamierza dać się nabrać.
– Zakłócenie – powiedział. – Albo odbicie naszych własnych transmisji.
Dominika już miała odpowiedzieć, gdy zobaczyła ciąg danych przewijający się na dolnym pasku. Kod binarny powtarzał się w niemal idealnych sekwencjach, z drobnymi odchyleniami w stałych odstępach. Nie był przypadkiem. Nie był też błędem.
– Spójrz tu – powiedziała ciszej, niż planowała. – To ma strukturę. Ktoś to ułożył.
Sasha nachylił się nad skanerem i zwiększył czułość odbioru. Na chwilę obraz zafalował, a potem sygnał uderzył mocniej, tak wyraźnie, że aż zadrżały lampy nad ich głowami. Za oknem planeta odbijała blade światło gwiazdy, a jej chmury zaczęły pulsować w rytmie, którego nie powinno tam być.
Maks przestał się uśmiechać.
– To nie jest echo – mruknął. – To odpowiedź.
Na głównym monitorze rozwinęła się mapa układu. Nie ta, którą znali z oficjalnych danych, tylko inna, poszerzona o węzeł oznaczony znakiem, którego żadne z nich nigdy wcześniej nie widziało. Obok niego migała czerwona kropka. Jedna. Potem druga. Obie przesuwały się powoli w stronę Hadar 7.
Dominika poczuła, jak ściska ją w żołądku.
– Jeśli to naprawdę idzie do nas… – zaczęła.
Nie dokończyła. Z głośników popłynął nowy ciąg dźwięków, głębszy i wyraźniejszy od poprzedniego, jakby ktoś z drugiej strony wreszcie znalazł szczelinę w ciszy. Światła na całej stacji przygasły jednym drgnieniem. A potem na ekranie, pośrodku mapy, pojawił się napis: „POŁĄCZENIE NAWIĄZANE”.