Na odległej stacji Perseusz Stella, Raul i Anya odbierają sygnał z pustki. Im dłużej go badają, tym bardziej wygląda jak odpowiedź na pytanie, którego nikt nie miał prawa zadać.
Światła stacji Perseusz pulsowały w ciemności jak ostatni znak życia zawieszony na skraju galaktyki. Za szerokim, panoramicznym oknem Komnaty Odkryć dryfowała czarna pustka, a w niej Stella, główna inżynier, zamarła nad wynikami pomiarów, jakby sam widok liczb mógł jej coś wyjaśnić. Tydzień wcześniej, podczas zwykłej kontroli, system zarejestrował impuls elektromagnetyczny z kierunku, gdzie według map nie powinno być niczego.
Raul wszedł bez zapowiedzi, z twarzą rozświetloną bladym blaskiem konsoli nasłuchowej. Nie udawał spokoju, bo nie było po co. „Nadal to nadaje” - powiedział cicho. „Ale nie w sposób, który da się przewidzieć. Za każdym razem układ się zmienia. Jakby ktoś powtarzał wiadomość i za każdym razem kasował połowę słów”.
Chwilę później dołączyła Anya, specjalistka od języków obcych, tych ludzkich i tych, które pojawiały się tylko w archiwach albo na zniszczonych sondach. Rzuciła okiem na zapis dźwięku, potem na wykres częstotliwości, i nic nie powiedziała. To było gorsze niż komentarz. Na stacji, gdzie każdy sygnał z zewnątrz zwykle oznaczał kłopot, jej milczenie znaczyło jedno: coś tu nie pasowało nawet do najbardziej niepokojących scenariuszy.
Przez kolejne godziny pracowali bez przerwy. Odtwarzali sekwencję impulsów, filtrowali szum, rozbijali sygnał na warstwy i składali go z powrotem jak uszkodzony fragment obcego mechanizmu. Z każdym kolejnym podejściem dźwięk stawał się wyraźniejszy, a atmosfera w Komnacie Odkryć bardziej napięta. W ekscytacji było coś ostrego, niemal bolesnego; pod nią czaił się lęk, którego nikt nie chciał nazwać.
Gdy stacja weszła w cień odległej planety, sygnał urwał się tak nagle, jakby ktoś przeciął go nożem. Ekrany mrugnęły, światła na moment przygasły, a z głośników dobiegło suche, metaliczne trzaskanie. Stella odruchowo oparła dłonie o konsolę. Raul zamarł nad wykresem. Anya pochyliła się nad panelem nasłuchowym tak gwałtownie, jakby mogła jeszcze dogonić ostatni dźwięk.
Na głównym monitorze pojawił się znak, którego nie mieli w żadnej bazie danych. Jeden kształt, czysty i obcy, pulsujący przez ułamek sekundy zbyt jasnym światłem. Potem zgasł. Za oknem coś poruszyło się w czerni przestrzeni - ledwie widoczny cień, a jednak zbyt wyraźny, by go zignorować.
Stella poczuła, że serce uderza jej mocniej, niż pozwalał na to strach. Raul spojrzał na nią, potem na okno. Anya powoli uniosła głowę, jakby właśnie usłyszała coś, czego reszta jeszcze nie potrafiła nazwać.
Na Perseuszu pytanie nie brzmiało już, co nadaje sygnał. Brzmiało: co odpowiedziało?