Załoga „Aurory” wychwytuje tajemniczy sygnał z nieznanej planety w mgławicy Alareon. Gdy lądują na powierzchni Przystani, coś odpowiada im z mroku.
Próżnia wokół „Aurory” była niemal bezgłośna, a jednak statek zdawał się płynąć przez coś żywego. Mgławica Alareon rozlewała się za szybami jak rozświetlona rana w ciemności: pył gwiazd, zimne smugi gazu, dalekie błyski, które pojawiały się i gasły, zanim zdążyło się je nazwać. W centrali panował półmrok, przecięty światłem paneli i cichym szumem urządzeń.
Kapitan Lira Aven stała przy głównym pulpicie z rękami założonymi za plecami. Mówiła spokojnie, nawet wtedy, gdy napięcie wśród załogi zaczynało gęstnieć. Natan Sterling, pierwszy oficer i człowiek, który od dziecka żył astronomią, pochylał się nad konsolą nasłuchową. Obok niego Arte, android o zaskakująco ludzkim spojrzeniu, nieruchomo śledził przepływ danych.
Wtedy przez łączność przecięło ich coś obcego.
Sygnał nie był ani szumem, ani zwykłym wezwaniem. Miał rytm, niemal melodię, jakby ktoś z oddali próbował przemówić językiem, którego nikt na pokładzie nie znał, ale wszyscy rozumieli instynktownie. Arte przechylił głowę.
— Liro, odbieramy transmisję. Nieregularną w treści, regularną w strukturze — powiedział cicho. Na holoekranie rozwinęły się falujące linie, pulsujące w tym samym tempie.
Kapitan zmrużyła oczy.
— Źródło.
Natan już pracował nad namierzeniem. Po kilku sekundach na mapie wyłonił się punkt, którego nie było w żadnej bazie danych: planeta ukryta w cieniu mgławicy, bez oznaczeń, bez zapisanej historii. Ktoś z załogi wstrzymał oddech, kiedy obok niej pojawiły się zarysy kilku wraków, rozrzuconych po orbicie jak porzucone ostrzeżenia.
— Przystań — odezwał się ktoś z tyłu, bardziej z niedowierzaniem niż z przekonaniem. Nazwa przylgnęła do planety natychmiast, jakby czekała na nią od dawna.
Lira nie odwróciła wzroku od ekranu.
— Schodzimy niżej.
Lądowanie było ciężkie. „Aurora” drżała, gdy przebijała się przez warstwę mlecznego pyłu i zniżała nad powierzchnię pokrytą błękitnymi, fosforyzującymi pnączami. Grunt przyjął kadłub głuchym uderzeniem. Przez chwilę nikt się nie odezwał. Dopiero sygnały systemów pokładowych przywróciły wszystkim oddech.
W śluzie stanęli w pełnym rynsztunku: Lira, Natan, Arte i Noa, biolog pokładowa, która ściskała w dłoni skaner terenowy tak mocno, jakby od niego zależało wszystko. Gdy właz się otworzył, do środka wdarło się powietrze chłodne, wilgotne i dziwnie drżące, jakby samą przestrzeń przeszywała niewidzialna fala dźwięku.
To był ten sam sygnał.
Tyle że teraz słyszeli go wszyscy. Nisko pulsował pod skórą, w uszach, w kościach. Natan odruchowo zacisnął szczękę. Noa spojrzała na Lirę, ale nie powiedziała ani słowa. Ruszyli przed siebie, między kępy lśniących roślin, które uginały się bez wiatru.
Wtedy coś poruszyło się w mroku.
Z gęstwiny wystrzeliły cztery błękitne punkty światła. Chwilę później przed nimi stanęła postać z pulsującej materii, zarys człowieka tak przejrzysty, że widać było przez niego migotanie roślin i ciemne niebo za plecami. Nie dotykał ziemi. Nie oddychał. A jednak miał w sobie coś, co przypominało obecność.
— To… ktoś? — szepnął Natan.
Postać uniosła dłoń. Z gardła, albo z miejsca, które mogło nim być, wydobył się dźwięk cienki jak srebro i nagle komunikatory wszystkich naładowała obca, wyraźna wiadomość:
„Jesteście gotowi poznać prawdę?”
Lira zesztywniała. Arte odwrócił głowę w stronę wraku widocznego na skraju polany, jakby coś właśnie tam poruszyło się po raz drugi. A sygnał, który ich tu sprowadził, nagle zmienił ton.