Lena wraca nocą na dach starej kamienicy i odkrywa, że jej emocje potrafią poruszyć całe miasto. Kiedy pojawia się nieznajomy chłopak, dach zaczyna reagować coraz dziwniej.
Ciemność spływała na miasto powoli, jakby ktoś zasuwał nad nim ciężką, granatową zasłonę. Lena po raz kolejny wymknęła się na dach starej kamienicy i od razu poczuła znajomy chłód pod podeszwami. Tu, między antenami, popękanymi kominami i nierównymi krawędziami blachy, wszystko wydawało się prostsze. Nikt niczego od niej nie chciał. Nikt nie patrzył z pytaniem, którego nie umiała już znieść.
A jednak tego wieczoru nawet dach nie pozwalał jej odpocząć. W głowie wciąż wracały urwane słowa z ostatniej rozmowy z przyjacielem: za ostre, za szybkie, wypowiedziane w złości i zostawione bez odpowiedzi. Lena zacisnęła palce na zimnym murku. Gniew pulsował pod skórą, ale zaraz pod nim czaił się smutek, wstyd i to najgorsze uczucie ze wszystkich: że jeśli teraz odpuści, zostanie z tym wszystkim sama.
Usiadła na krawędzi dachu i spuściła nogi w pustkę nad światłami ulic. Wtedy wiatr nagle ucichł. Nie całkiem, tylko tak, jakby nasłuchiwał. Lena uniosła głowę i zamarła. Na sąsiednim dachu stał chłopak, którego wcześniej tu nie widziała. Szedł ostrożnie po nierównych dachówkach, jakby dokładnie wiedział, gdzie można postawić stopę, a gdzie lepiej się zatrzymać. Był w jej wieku, może odrobinę starszy. Miał ciemne włosy rozwiane przez wiatr i spojrzenie, które nie uciekało.
Nie powiedział ani słowa. Usiadł naprzeciwko, po drugiej stronie wąskiej szczeliny między budynkami, i przez moment tylko patrzył na nią tak, jakby coś sprawdzał.
Wtedy dach pod Leną drgnął.
Najpierw ledwie zauważalnie, jakby przeszedł po nim dreszcz. Potem znów, mocniej. Z pobliskiej anteny dobiegł cichy trzask, a w powietrzu pojawił się szept, tak wyraźny, że Lena odruchowo wstrzymała oddech. To nie był wiatr. To brzmiało jak głosy, urwane i przyciszone, jakby sam dach próbował coś jej powiedzieć.
Chłopak spojrzał w górę, a potem na nią. Na jego twarzy nie było zdziwienia. Było coś gorszego. Rozpoznanie.
Zanim Lena zdążyła odpowiedzieć, dwa budynki dalej rozległ się głuchy huk, jakby coś ciężkiego uderzyło o blachę. Światło spod małego okna na poddaszu sąsiedniego domu zamigotało raz, drugi i nagle zapaliło się na pełną moc. Za szybą przesunął się cień.
Lena wstała tak gwałtownie, że aż zakręciło jej się w głowie.
I wtedy usłyszała, jak ktoś z ciemności nazywa ją po imieniu.