Lena odkrywa w sobie moc w mieście, gdzie supermoce są zakazane. W opuszczonej fabryce czeka na nią mural z jej twarzą i ktoś, kto zna jej imię.
Szare Miasto nie lubiło pytań. Odkąd supermoce stały się przestępstwem, ludzie nauczyli się patrzeć w ziemię, mówić ciszej i nie zapamiętywać zbyt wiele. Lena też tak żyła — zwyczajnie, poprawnie, niemal niewidocznie. Do dnia, w którym przestało to działać.
Pokłóciła się z matką o coś głupiego i ważnego jednocześnie. O pieniądze, o brak zaufania, o to, że Lena od miesięcy czuła się w domu jak ktoś, kto tylko przeszkadza. Wybiegła na ulicę bez planu, byle dalej od tego głosu, który jeszcze dudnił jej w głowie. Nogi same zaprowadziły ją na ulicę Ceglarną, pod ciemny, zamurowany gmach starej fabryki. Miejsce, przy którym nawet najodważniejsi zwalniali kroku.
Brama była uchylona. Lena wsunęła się do środka, chociaż rozsądek kazał jej zawrócić. Wnętrze przyjęło ją chłodem i ciszą tak gęstą, że każdy oddech brzmiał zbyt głośno. Kurz unosił się w smugach bladego światła, a pod butami trzeszczały odłamki szkła. Na ścianach straszyły wyblakłe napisy i stare numery hal, jakby fabryka dawno temu straciła nie tylko sens, ale i pamięć.
Zatrzymała się dopiero przy bocznym murze.
Ktoś namalował tam ogromny mural. Spiralne linie, rozbryzgi barw, postacie wyglądające, jakby rozpadały się i składały na nowo. Lena zrobiła krok bliżej, a potem następny, już wolniej, bo coś w środku ścisnęło ją nagle z niepokojącą siłą. Jedna z twarzy na muralu była jej twarzą. Te same oczy. Ten sam, uparty zarys ust.
Przez chwilę nie mogła oddychać.
Palce zaczęły jej mrowić. Światło nad głową zgasło na ułamek sekundy, po czym wróciło słabsze, drżące. Lena odsunęła się od ściany, ale echo jej własnego wdechu odbiło się od betonu jak czyjś szept. Wtedy usłyszała głos. Nie z jednego miejsca. Zewsząd.
„Wreszcie.”
Mural zajaśniał ostrym, białym blaskiem. Lena cofnęła się odruchowo, gdy przez ciało przebiegła jej fala energii tak gwałtowna, że aż zabolały ją zęby. Przed oczami na moment pociemniało. Zza filaru wysunęła się postać w ciemnym płaszczu. Maska na jej twarzy miała znak błyskawicy.
„Myślałem, że dotrzesz później” — powiedział spokojnie. „Ale dobrze. To znaczy, że jeszcze jest czas.”
Lena chciała zapytać, kim jest i skąd zna jej imię, lecz mural rozgorzał jeszcze mocniej. Powietrze w fabryce zadrżało, jakby coś ukrytego za ścianą właśnie się przebudziło. Jej dłonie zaiskrzyły chłodnym światłem, a nieznajomy zrobił krok w jej stronę.
„Lena” — powiedział ciszej. „Jeśli teraz uciekniesz, już nigdy nie wrócisz do tego, kim byłaś przed chwilą.”