Troje nastolatków dociera do stacji ECHO-4 na orbicie Proximy Centauri B i odbiera sygnał, który łamie wszystkie znane im procedury.
Na mostku „Astry” cisza była tak gęsta, jakby ktoś ją rozciągnął między ścianami i przykleił do skóry. Za iluminatorem płonęła czerwona Proxima Centauri B, a wokół niej rozciągała się ciemność tak głęboka, że Natalia przez chwilę miała wrażenie, iż statek dryfuje na krawędzi czegoś żywego.
Siedziała przy panelu nawigacyjnym prościej, niż czuła się w środku. Palce miała napięte, gotowe do ruchu, choć kontrolki przesuwały się posłusznie jedna po drugiej. Pierwsza misja poza Układem Słonecznym. Tygodnie podróży, setki procedur, dziesiątki próbnych alarmów i ani jednego momentu, który naprawdę brzmiałby jak to, co właśnie przeżywali.
Za jej fotelem Bartek ściskał notes tak mocno, jakby bał się, że bez niego wszystko mu ucieknie. Zwykle potrafił mówić bez końca, ale teraz milczał, wpatrzony w odczyty. Po drugiej stronie mostka Kira obracała na nadgarstku metalową bransoletkę; raz po raz jej kciuk zahaczał o wygrawerowane w niej rowki, jakby próbowała z tego rytmu wydobyć spokój.
ECHO-4 rosła na ekranach z każdą minutą. Stacja badawcza wisiała na orbicie Proximy Centauri B jak drobny, uporczywy błysk przy granicy widzialności. Ich zadanie było proste tylko na papierze: dostarczyć wsparcie, sprawdzić systemy podtrzymywania życia, pomóc naukowcom katalogować nieznane sygnały radiowe. Wszystko miało być przewidziane. Wszystko miało działać.
Gdy Astra weszła w strefę dokowania, głos Viki rozszedł się po mostku równym, chłodnym tonem.
— Wysyłam prośbę o zezwolenie na dokowanie. Czas odpowiedzi: trzydzieści sekund.
Natalia nie odrywała wzroku od stacji. Czekała. Na rozbłysk sygnału, na odpowiedź w eterze, na cokolwiek, co potwierdzi, że ktoś tam jeszcze był przytomny i odbierał ich transmisję.
Minęła minuta.
Potem druga.
Bartek odchrząknął cicho.
— To już nie jest normalne.
Kira wyprostowała się gwałtownie, gdy jeden z bocznych monitorów zamigotał i na moment pokazał ciąg znaków, których żadne z nich nie znało.
W tej samej chwili z głośników wystrzelił dźwięk. Nie był to szum, nie zakłócenie i nie głos. Brzmiał jak kilka głosów naraz, urywanych i rozciąganych, jakby ktoś próbował mówić przez metal, szkło i coś jeszcze, czego nie potrafili nazwać. Wśród trzasków przewinęły się fragmenty rytmu, może słów, może ostrzeżenia.
Bartek pobladł.
— To nie pochodzi z żadnej znanej sieci. Ani z Ziemi. Ani z naszych baz danych.
Kira nachyliła się nad odbiornikiem, a jej twarz oświetlił pulsujący błękit.
— Ono się powtarza — powiedziała. — Jakby… czekało, aż odpowiemy.
Wtedy cały kadłub zadrżał. Nie mocno, ale wystarczająco, by kubek przy konsoli przesunął się o kilka centymetrów. Za iluminatorem coś rozbłysło tak jasno, że Natalia odruchowo zmrużyła oczy. Nad ECHO-4 rozlała się oślepiająca błękitna poświata, a na tle ciemności pojawił się kształt, którego nie umiała nazwać: zbyt regularny, by był przypadkiem, zbyt obcy, by mógł należeć do czegokolwiek, co znali.
— Natalia… — odezwał się Bartek ciszej niż szept.
Na panelu kontrolnym wszystkie światła zapaliły się naraz na czerwono. Sygnalizatory zaczęły wyć jeden po drugim, a z odbiornika popłynął ten sam zniekształcony ciąg, tylko głośniej, bliżej, jakby stacja i Astra nagle znalazły się w jednym, wspólnym oddechu.
Natalia wyciągnęła rękę do pulpitu, ale zawahała się o ułamek sekundy za długo.
Na ekranie dokowania pojawił się nowy komunikat. Jedno zdanie. Bez podpisu. Bez identyfikacji.
I wtedy kształt za iluminatorem poruszył się w ich stronę.