Dwunastoletnia Zuzia i jej brat Kacper znajdują w szkolnym laboratorium kosmicznym wiadomość, która wciąga ich w tajemnicę mogącą zagrozić całemu miastu.
Szkolne laboratorium kosmiczne zwykle świeciło pustkami. Pachniało tam kurzem, rozgrzanym metalem i starymi kablami, a większość uczniów wolała trzymać się od niego z daleka. Zuzia i Kacper byli wyjątkiem.
Zuzia miała dwanaście lat i głowę pełną pomysłów, zwłaszcza gdy chodziło o zagadki. Kacper, rok młodszy, najchętniej szedłby za nią wszędzie, nawet do czarnej dziury, byle tylko razem. Tego pochmurnego popołudnia siedzieli przy biurku stojącym tuż pod ogromnym modelem rakiety Saturn V. Na ścianach połyskiwały plakaty planet i stacji kosmicznych, a w kącie, pod przykryciem z płyty pleksi, drzemał stary komputer pokładowy z dawno wycofanego statku badawczego.
Zuzia dopisywała ostatnie szczegóły do szkicu swojej gry, gdy rozległ się cichy trzask. Oboje podnieśli głowy. Z czarnego ekranu, który od lat nie powinien działać, nagle wystrzeliło niebieskie światło. Chwilę później monitor zamrugał i wyświetlił jedno zdanie:
KAPITANIE ZUZIA – CZY JESTEŚ GOTOWA?
Kacper wstrzymał oddech. – Zuzia… to chyba naprawdę do ciebie – wyszeptał.
– Ja nic nie naciskałam – odpowiedziała, ale jej głos zabrzmiał ciszej, niż chciała.
Na ekranie pojawiła się mapa kosmosu. Jeden punkt pulsował na czerwono, jakby coś tam biło sercem. Pod nią zaczęły przewijać się kolejne słowa: ZAGROŻENIE DLA ZIEMI. TYLKO TY ODCZYTASZ KOD. SCHRONISKO GWIEZDNE. 10 MINUT.
Zuzia poczuła, jak robi jej się zimno. Przesunęła palcem po klawiaturze i wpisała pierwsze znaki z tajemniczego ciągu. W tej samej chwili w laboratorium zgasły wszystkie lampy, a z ciemnego rogu sali dobiegł ich powolny, ciężki krok.