Marta i Jan trafiają do baru ukrytego w zaułku starego miasta. W środku iluzje oddychają razem z ludźmi, a iluzjonista zdaje się czekać właśnie na nich.
Noc nad starym miastem wisiała ciężko, lepka od mgły i rozbitych w niej świateł. Marta, studentka architektury, szła obok Jana wąskimi uliczkami, gdzie bruk był nierówny jak stare blizny, a fasady kamienic pochylały się ku sobie niczym spragnione szeptów. Mówili o drobiazgach, o zmęczeniu, o planach, których nie umieli dotąd utrzymać przy życiu, i śmiali się z własnej bezradności, aż nagle Marta zauważyła prześwit między dwoma budynkami. Wcześniej nie było tam niczego.
Albo tylko im się tak wydawało.
Alejka była za wąska, by wyglądać przypadkiem. Prowadziła kilka kroków w głąb, po czym urywała się przed starymi, drewnianymi drzwiami. Na ich środku widniała czerwona gwiazda, wytarta jak znak powtarzany zbyt wiele razy, by był dekoracją. Spod drewna sączyła się muzyka, przytłumiony śmiech i coś jeszcze, trudniejszego do nazwania, jakby po drugiej stronie ktoś przesuwał ciężkie szkło po lodzie.
Marta zatrzymała się pierwsza.
Jan już sięgał do kołatki. Zawsze miał ten sam odruch, kiedy wyczuwał tajemnicę: zamiast cofnąć się o krok, robił krok naprzód.
Pukanie zabrzmiało głucho. Przez chwilę nic się nie wydarzyło, a potem drzwi otworzyły się bezszelestnie, jakby ktoś stał po drugiej stronie i czekał z dłonią na klamce.
Wnętrze baru nie przypominało żadnego miejsca, które Marta znała z mapy świata. Lustra na ścianach odbijały nie ich własne twarze, lecz obce spojrzenia, migające gdzieś na granicy pamięci. Sufit rozsypał nad nimi setki drobnych świateł, jakby noc została zamknięta pod szkłem. Przy okrągłych stolikach siedzieli ludzie w ciszy tak gęstej, że nawet ich oddechy wydawały się częścią przedstawienia.
Na scenie stał iluzjonista w srebrzystym fraku. Poruszał dłonią z leniwą pewnością człowieka, który nie musi udawać, że panuje nad salą. Dziewczyna w niebieskiej sukience zniknęła na jego oczach naprawdę, bez dymu, bez błysku, bez chwili oszustwa. Kieliszki uniosły się nad stolikiem i zawisły nieruchomo w powietrzu, jakby samo ciężkie serce świata przestało na moment bić.
Marta poczuła chłód pod skórą. To nie była sztuczka. To miejsce oddychało własnymi zasadami.
— To niemożliwe — wyszeptała.
Jan nie odpowiedział. Patrzył tylko przed siebie, z twarzą bladą od zachwytu i niepokoju.
Wtedy iluzjonista odwrócił głowę i spojrzał prosto na nich.
Rozmowy przy stolikach urwały się w jednej chwili. Nawet muzyka zamilkła, jakby ktoś zacisnął dłoń na gardle całego baru. Oczy mężczyzny błysnęły purpurą, a jego uśmiech nie miał w sobie nic z uprzejmości.
— Czekałem na was — powiedział.
Potem uniósł rękę i rozchylił zasłonę za sceną. Za materiałem nie było zaplecza, magazynu ani korytarza. Czekała tam jedynie ciemność pachnąca słodko fiołkami, głęboka i nieruchoma jak otwarte drzwi do snu, z którego nie każdy wraca.