Trójka przyjaciół odkrywa niezwykłe moce i trafia na trop tajemnicy, która prowadzi ich do opuszczonej fabryki na skraju Głogowic.
Wszystko zaczęło się pewnego wiosennego popołudnia, kiedy Lena, Kuba i Maks szli przez park w małym miasteczku Głogowice. Słońce przeświecało przez świeże liście, a alejki pachniały mokrą trawą po porannym deszczu. To miał być zwyczajny spacer, dopóki Lena nie zatrzymała się tak gwałtownie, że Kuba niemal na nią wpadł.
Jej cień, rozciągnięty na ścieżce, poruszył się sam z siebie. Lena patrzyła szeroko otwartymi oczami, kiedy ciemna sylwetka podrapała się po głowie dokładnie w tym samym momencie, w którym ona stała nieruchomo.
Kuba odruchowo spojrzał pod nogi, jakby chciał znaleźć wytłumaczenie na brukowej ścieżce. Nie znalazł. Za to poczuł nagłe, dziwne mrowienie w palcach. Pomyślał o małym kamyku obok ławki. Kamień drgnął, potoczył się i zatrzymał o krok dalej.
Maks uniósł brwi. Chciał powiedzieć, że to przypadek, ale zanim zdążył, spojrzał na krzew rosnący przy ogrodzeniu i wyobraził sobie, że gałązka lekko się ugina. Krzak posłusznie poruszył liśćmi, jakby naprawdę go usłyszał.
Trójka przyjaciół cofnęła się za huśtawki. Przez chwilę nikt się nie odzywał.
To nie mogło się wydarzyć samo - wymówiła w końcu Lena.
A jeśli jednak się wydarzyło? - Kuba mówił cicho, ale w jego głosie brzmiało podniecenie. - Musimy sprawdzić, czy tylko my tak mamy.
Tego samego wieczora spotkali się w starej altanie za domem Leny. Drewno skrzypiało przy każdym podmuchu wiatru, a pomiędzy deskami prześwitywał blask latarki. Próbowali po kolei. Kuba przesunął kapsel po podłodze bez dotykania go nawet palcem. Lena sprawiła, że jej cień odsunął się od niej o chwilę za późno, jakby miał własne zdanie. Maks sprawił, że pnącze na ścianie wspięło się wyżej, choć jeszcze przed chwilą wisiało bez ruchu.
Wtedy padła nazwa, która od razu przywarła do nich jak sekret.
Przez kolejne dni zaczęli zauważać w Głogowicach rzeczy, których nikt wcześniej nie brałby pod uwagę. Gałęzie drzew układały się w zbyt równe wzory. Na placu zabaw co chwila znikały drobne przedmioty. Czasem, bez powodu, na niebie migało zielonkawe światło, choć nie było żadnej burzy.
Najdziwniejsze było jednak to, co działo się przy opuszczonej fabryce na obrzeżach miasteczka. Nocami z jej zakurzonych okien sączyły się zielone smugi, a rano w wysokiej trawie pojawiały się odciśnięte ślady małych butów.
Pewnego wieczoru Lena rozłożyła na kolanach mapę Głogowic i długo patrzyła na ciemną plamę oznaczającą fabrykę.
Nocą, z latarkami w dłoniach i sercami bijącymi jak oszalałe, przecisnęli się przez dziurę w płocie. W środku pachniało rdzą, kurzem i czymś jeszcze, czego nie umieli nazwać. Pod ich stopami jęczały deski, a każdy krok odbijał się echem od pustych ścian.
Nagle wszyscy troje stanęli jak wryci. Przed nimi, na betonowej posadzce, pojawił się cień. Nie należał do żadnego z nich. Rozrastał się powoli, wydłużał, aż w końcu uniósł się tuż nad ziemią i odezwał się cichym, chropowatym głosem: