W kamienicy przy Jeżynowej Anka znajduje dziwny klucz, który nie pasuje do żadnych drzwi. Z pomocą nowego lokatora zaczyna śledztwo, które prowadzi ją ku czemuś, czego w tym domu nikt dotąd nie widział.
W kamienicy przy ulicy Jeżynowej wszystko miało swój rytm: trzaskające rano drzwi od piwnicy, stuk filiżanek na klatce schodowej, szept radia zza uchylonych okien. Nawet kurz zdawał się tu osiadać regularnie, jakby ktoś pilnował porządku z zegarkiem w ręku. Anka lubiła to miejsce właśnie za tę przewidywalność. Mieszkanie na trzecim piętrze pachniało kawą, starymi książkami i odrobiną farby, którą kiedyś nieudolnie odświeżyła framugi.
Tamtego popołudnia wracała ze sklepu spocona, zirytowana upałem i ciężką siatką wbijającą się w palce. Pod wycieraczką domu numer 13 coś błysnęło tak nagle, że przystanęła w pół kroku. Schyliła się odruchowo i wyciągnęła z cienia niewielki klucz. Nie był zwyczajny. Metal miał dziwny, chłodny połysk, a na trzpieniu wiły się maleńkie znaki podobne do liter, tylko zbyt drobne, zbyt powykręcane, by odczytać je od razu.
Anka obejrzała go przy wejściu, potem na schodach, potem przy oknie na półpiętrze, gdzie światło było lepsze. Przesunęła palcem po ząbkach i poczuła lekkie ukłucie pod skórą, jakby klucz nie chciał być tylko przedmiotem. Zeszła na dół, otworzyła skrzynkę na listy, sprawdziła drzwi do piwnicy, komórki, rowerowni. Żadne nie pasowały. Klucz nie obracał się w zamkach, nie ustępował ani o milimetr, jakby uparcie odmawiał współpracy z tym, co było widoczne.
Tego samego dnia do kamienicy wprowadził się Igor. Przeciągał po schodach dwie wielkie walizki, a na ramieniu niósł aparat fotograficzny, który wyglądał, jakby bardziej pasował do reportażu niż do przeprowadzki. Miał zmęczoną twarz człowieka, który widział już za dużo cudzych mieszkań i za mało własnego snu. Kiedy Anka zatrzymała go na trzecim piętrze i pokazała znalezisko, spojrzał na nią uważniej, niż się spodziewała.
Nie wyśmiał jej. Nie wzruszył ramionami. Po prostu wyciągnął rękę.
Obrócił klucz pod światło, zmrużył oczy, a potem dotknął palcem tych mikroskopijnych znaków. Na jego twarzy pojawił się cień zainteresowania, który natychmiast przeszedł w coś ostrzejszego.
Zaczęli od piwnic. Potem była strychowa klapa, ciężka i oporna, z zapachem starego drewna oraz kurzu, który przy każdym ruchu wzbijał się w powietrze. Przeszli przez komórki, schowki, wspólną suszarnię i zamknięte na półpiętrach pomieszczenia, o których mieszkańcy wspominali tylko wtedy, gdy coś ginęło. Z każdym kolejnym zamkiem Anka czuła narastającą irytację, a zarazem niepokój, który nie miał nic wspólnego z przesądami. Klucz był zbyt precyzyjny, zbyt osobliwy, by należeć do zwykłego zapasowego kompletu.
Wieczór zapadł niemal niezauważalnie. Podwórze wypełniło się granatem cienia, a okna kamienicy zapaliły się jedno po drugim, jakby ktoś rozsypywał po fasadzie ciepłe, żółte punkty światła. Anka i Igor wrócili na dół, już bez nadziei, że to będzie szybka zagadka. I wtedy zobaczyła to pierwsza.
Pod starą latarnią, na murku obrośniętym cieniem, pojawiła się szczelina.
Nie była szeroka. Właściwie wyglądała jak rysa w cegle, zarys tak wąski, że wcześniej można go było wziąć za pęknięcie tynku. Ale teraz miała wyraźny kształt pionowej krawędzi, a obok niej drugą, równoległą, jakby ktoś odrysował kontur drzwi, których nie powinno tu być.
Igor przestał oddychać na sekundę. Anka poczuła, jak po plecach przechodzi jej zimny dreszcz, choć powietrze było nadal duszne od upału. W kieszeni ścisnęła klucz tak mocno, że aż zabolała ją dłoń.
Latarnia zamigotała. Raz. Drugi.
A potem w ceglanej ścianie coś cicho kliknęło, jakby po drugiej stronie właśnie ktoś przekręcił zamek.