Siedemnastoletni Julian wpada na ukrytą pod miastem dzielnicę, gdzie cień i światło żyją własnym prawem, a każde spojrzenie może go zdradzić.
Bazaltowe Wieże zawsze wydawały się Julianowi miastem zrobionym z przyzwyczajenia. Te same brukowane ulice, te same kamienice o ciemnych frontach, te same latarnie, które po zmroku rozlewały na chodniki żółtawe, ospałe światło. Ludzie mówili o nich z taką pewnością, jakby poza nimi nic nie mogło się zdarzyć. Julian wiedział jednak, że w tym mieście najgorsze rzeczy nie działy się w mroku, tylko tuż pod wzrokiem wszystkich.
Tego wieczoru siedział przy Placu Kruków z blokiem szkiców na kolanach i rysował żelazną bramę, którą znał od dziecka. Linia cienia pod kutym łukiem nie zgadzała się z resztą placu. Była zbyt ciemna, zbyt głęboka, jakby nie odbijała światła, tylko je połykała. Julian zmrużył oczy, poprawił kreskę i nagle zobaczył, że cień porusza się odwrotnie niż powinien.
Wstał tak gwałtownie, że ołówek wypadł mu z palców. Kiedy podszedł bliżej, zimno przeszyło go od karku aż po dłonie. Żelazne pręty przez ułamek sekundy zlały się z jego własnym cieniem, jakby coś po drugiej stronie rozpoznało w nim klucz. Julian cofnął się o krok, ale ciekawość była szybsza niż rozsądek. Oparł dłoń o bramę.
Przestrzeń za nią drgnęła. Zwykły mur, zaułek i plac zniknęły, a w ich miejscu otworzył się wąski korytarz schodzący w dół, głęboko pod miasto. Julian odwrócił się instynktownie. Na placu ludzie mijali go bez najmniejszego spojrzenia, jakby nagle przestał istnieć. Serce uderzyło mu mocniej. Zrobił jeden krok. Potem drugi.
Schody były śliskie i lodowate. Z każdym metrem powietrze stawało się cięższe, przesycone czymś, czego nie potrafił nazwać: ozonem, deszczem, magią. Na dole migotało światło w kolorze ciemnego błękitu i fioletu, obce Bazaltowym Wieżom jak sen, który pamięta się tylko przez chwilę. Kiedy schody się skończyły, Julian stanął na skraju miasta ukrytego pod miastem.
Ulice wiły się tu między wysokimi wieżami z jasnego kamienia. Nad dachami przelatywali skrzydlaci posłańcy, a na placach płonęły znaki, które nie dawały światła, tylko je tworzyły. Ludzie mijali się w pośpiechu, a ich cienie poruszały się odrobinę później niż oni sami. Julian miał wrażenie, że każdy jego oddech zostawia w powietrzu ślad. Jakby to miejsce widziało nie tylko jego twarz, ale i to, czego sam się wstydził.
W tłumie pojawiła się dziewczyna o włosach srebrnych jak ostrze i spojrzeniu tak uważnym, że Julian poczuł się nagle zbyt głośno, zbyt widocznie, zbyt nie na miejscu.
Julian otworzył usta, ale nie zdążył odpowiedzieć. Przez kamienne place przetoczył się huk, głuchy i ciężki, jakby coś wielkiego uderzyło w mury od wewnątrz. Ludzie zaczęli uciekać. Nad dachami rozbłysło oślepiające światło. Julian zasłonił oczy, a kiedy je otworzył, zobaczył, że brama, przez którą przyszedł, rozpływa się w powietrzu, jakby ktoś właśnie odcinał mu drogę powrotną...