W pustym Nowym Edynie czworo przyjaciół trafia do opuszczonego magazynu podczas burzy. Za zardzewiałymi drzwiami budzi się coś, co może odsłonić ich moce albo ich pochłonąć.
Deszcz spływał po Nowym Edynie długimi, zimnymi smugami, jakby miasto próbowało zmyć z siebie własną ciszę. O północy, gdy dzwon na wieży ratusza przeciął huk burzy, czwórka przyjaciół stała już w opuszczonym magazynie na skraju portu.
Lena pierwsza weszła do środka. Miała ten rodzaj spojrzenia, które wyłapywało pęknięcia w cudzych kłamstwach i ślady tam, gdzie inni widzieli tylko brud. Kamil szedł krok za nią, rozładowując napięcie półszeptem i nerwowym uśmiechem, jakby żart mógł unieważnić wszystko, co dziwne. Basia trzymała aparat przy piersi, spokojna na pozór, ale gotowa nacisnąć spust przy pierwszym znaku czegoś niepojętego. Nikodem zamykał pochód z miną człowieka, który do ostatniej chwili liczy na racjonalne wyjaśnienie.
Nie znaleźli go.
W rogu hali, na mokrej od deszczu posadzce, ciągnęły się świeże ślady błota. Prowadziły prosto do metalowych drzwi w tylnej ścianie, których wcześniej nikt z nich nie widział. Lena uniosła dłoń, każąc im milczeć. Wtedy Kamil zauważył poświatę. Nie była jasna, raczej pulsowała pod blachą, jakby coś po drugiej stronie oddychało światłem.
– To nie powinno tu być – szepnęła Basia.
Nikodem już otwierał usta, by odpowiedzieć, kiedy powietrze zadrżało. Najpierw lekko, potem tak mocno, że wiszące pod sufitem łańcuchy cicho zadźwięczały. Lena nagle usłyszała wszystko naraz: własny oddech, krople uderzające o dach, daleki szum ulicy i jeszcze coś pod spodem, rytm, którego nie potrafiła nazwać. Jakby samo miasto miało puls.
Kamil cofnął ręce z ostrym wdechem. Między jego palcami przeskoczyły niebieskie iskry.
– Powiedzcie mi, że też to widzicie.
Basia podniosła aparat i spojrzała w wizjer. Zbladła. Na matowym ekranie odbijały się kształty, których żadne z nich nie widziało gołym okiem: zarys sylwetki po drugiej stronie drzwi, ciemniejszy od ciemności, wyraźny tylko przez sekundę.
Nikodem zrobił krok w tył.
– To już nie jest eksperyment.
Zamek zatrzeszczał sam z siebie. Metalowe drzwi drgnęły, a potem powoli, z jękiem starej konstrukcji, zaczęły się otwierać. Z wnętrza uderzył ich chłód i cisza tak gęsta, że aż bolała w uszach. W szczelinie rozbłysło blade światło, a w nim coś poruszyło się i zatrzymało, jakby wiedziało, że patrzą.
Lena wstrzymała oddech.
Za drzwiami ktoś stał i czekał.