Gdy Cyrk Aurora rozbija namiot na miejskim placu, osiemnastoletnia Zoja trafia do świata, w którym zachwyt i niepokój idą ramię w ramię, a jedna noc może odsłonić coś niepokojącego.
Tego wieczoru miasto nie przypominało siebie. Na murach, słupach i witrynach pojawiły się fioletowe afisze z lśniącym napisem: Cyrk Aurora. Jeszcze przed zmrokiem na rynku wyrósł namiot tak wysoki, że jego szczyt zdawał się zahaczać o dachy kamienic. Wokół krążył słodki zapach waty cukrowej, karmelizowanych orzechów i gorącego popcornu, ale pod tym znajomym aromatem czaiło się coś chłodniejszego, trudnego do uchwycenia.
Zoja przyszła sama. Miała osiemnaście lat i dość zwyczajnych wieczorów, dość rozmów, które kończyły się na planach na jutro, i dość życia, które rozkładało się przed nią w przewidywalnych kawałkach. O Cyrku Aurora słyszała już wcześniej: że nie powtarza żadnego programu, że jego artyści pojawiają się i znikają bez zapowiedzi, że po występie widzowie wychodzą oszołomieni, a potem przez długi czas nie potrafią opisać, co właściwie zobaczyli. To brzmiało jak przesada. Właśnie dlatego przyszła.
Przy wejściu rozpostarto dywan barwy nocy, a nad nim wisiały lampiony, które nie tyle świeciły, co pulsowały miękkim, nerwowym blaskiem. Zoja wsunęła bilet do dłoni biletera, przeszła pod ciężką kotarą i od razu poczuła zmianę powietrza. W środku było cieplej, ale nieprzytulnie. Aksamitne draperie spływały z galerii aż do samej areny, złoto błyszczało w półmroku, a z niewidocznego źródła płynęła cicha muzyka, zbyt spokojna jak na narastający gwar widowni.
Artyści poruszali się między rzędami, zanim jeszcze podniesiono kurtynę. Kobieta w srebrnym fraku mijała kolejnych widzów, zostawiając po sobie ledwie wyczuwalny zapach dymu i lawendy. Dwaj mimowie w białych maskach zatrzymywali się przy każdym rzędzie o odrobinę za długo, jakby kogoś szukali. Nad głowami gości przeciął się cień linoskoczka rozciągającego linę pod samą kopułą. W cyrku wszystko wydawało się celowo przesunięte o pół kroku od normy.
Pierwsze numery tylko podkręciły to wrażenie. Fakir przeszedł przez ścianę płomieni, nie odrywając wzroku od publiczności. Tancerze wirowali tak szybko, że ich stroje zamieniały się w smugę światła. Iluzjonista wyciągał z kapelusza nie tylko gołębie, lecz także drobne, nieznajome iskry, które unosiły się pod kopułę jak żywe. Zoja jednak coraz częściej spoglądała na jedną osobę: wysoką artystkę o srebrnych włosach i czarnej lasce, która nie występowała, nie ogłaszała się, a mimo to zdawała się kontrolować każdy ruch na arenie.
Kiedy spiker, zbyt wesołym głosem, zapowiedział główny punkt wieczoru, „Pokaz pod kopułą”, rozmowy zamilkły. Światła przygasły, a w półmroku srebrnowłosa kobieta odwróciła głowę i spojrzała prosto na Zoję. Nie był to przypadkowy rzut oka. Uśmiechnęła się, ledwie zauważalnie, i uniosła laskę w geście, który bardziej przypominał zaproszenie niż pozdrowienie.
W następnej chwili zgasło wszystko.
Cisza była tak nagła, że Zoja usłyszała własny oddech. Po sekundzie kopuła rozjarzyła się pulsującym, zimnym światłem, a liny nad areną poruszyły się same z siebie, splatając w powietrzu wzór, którego nikt nie mógłby przygotować rękami. Bilet w dłoni Zoi zadrżał tak mocno, że niemal go upuściła. Spojrzała na srebrnowłosą artystkę i zrozumiała, że to nie był przypadek. Kobieta już na nią czekała.