Maks, Lena i Dawid wchodzą nocą do opuszczonego cyrku na obrzeżach miasta. W pustym namiocie coś się porusza, a między zardzewiałymi rzędami krzeseł czeka ślad, który nie powinien istnieć.
Słońce zapadało nisko za linią starych torów, kiedy Maks, Lena i Dawid stanęli na skraju opuszczonego cyrku. Miejsce od lat straszyło i kusiło jednocześnie. Wielki namiot, kiedyś jaskrawy jak cukierki z festynu, teraz wisiał nad ziemią w poszarpanych pasach, a pomiędzy trawami wyłaniały się połamane drewniane tablice, zardzewiałe słupki i resztki dekoracji, których nikt już nie chciał ratować.
Maks przekręcił w dłoni latarkę i wcisnął przycisk. Snop światła przeciął zmierzch, ale nie rozgonił napięcia. Lena miała plecak zarzucony na jedno ramię i mapę wydrukowaną z internetu, pogniecioną od ciągłego składania i rozkładania. Dawid poprawił okulary; pęknięte szkło błysnęło nerwowo, gdy spojrzał na wejście rozdartą płachtą namiotu.
— Jeszcze możemy zawrócić — mruknął.
— Po to tu przyszliśmy? — Lena uniosła brew. — Podobno nocą w tym cyrku dzieje się coś dziwnego.
— Albo ktoś lubi straszyć głupie dzieciaki — burknął Maks, ale już ruszał pierwszy.
Weszli do środka. Uderzył ich zapach kurzu, wilgotnego płótna i czegoś słodkiego, co przywołało na myśl spóźniony popcorn, jakby pod tą zgnilizną wciąż czaił się dawny gwar widowni. Rzędy pustych ławek ciągnęły się półkolem wokół areny. W samym środku stał zardzewiały stojak po nożach, przekrzywiony jak po nieudanym występie.
Maks przesunął latarką po ścianach kopuły. Wyblakłe plakaty trzymały się resztek gwoździ. Na jednym rozpoznał rozmazaną twarz klauna o szerokim uśmiechu. Na innym zamazane sylwetki akrobatów, jakby ktoś specjalnie pociągnął po nich mokrą ręką.
Nagle gdzieś po lewej stronie coś trzasnęło.
Wszyscy troje zastygli.
Potem rozległ się cichy śmiech. Nie głośny, nie wyraźny. Krótki, urwany, jakby ktoś parsknął tuż za cienką zasłoną.
Lena ścisnęła pasek plecaka tak mocno, że zbielały jej knykcie. Dawid cofnął się o krok i omal nie potknął się o przewróconą ławkę. Między rzędami siedzeń przemknął cień. Za duży na kota. Za szybki na człowieka, który chciałby się pokazać.
— To wiatr — powiedział Dawid, ale jego głos zabrzmiał zbyt cienko, żeby komukolwiek pomóc.
Szli dalej, wolniej, ostrożniej, a z każdym krokiem znajdowali coraz więcej rzeczy, które nie pasowały do pustki: świeże odciski butów w kurzu, rozsypane konfetti w zielonym i złotym kolorze, fragmenty liny, jakby ktoś niedawno czegoś używał. Na ścianie wisiał plakat z nazwą trupy, prawie całkiem starty, ale wciąż czytelny na tyle, by podnieść Maksowi puls.
Lena zatrzymała się nagle tak gwałtownie, że Dawid wpadł na nią barkiem.
— Tam — wyszeptała.
Wysoko nad areną, na linie rozpiętej pod kopułą, połyskiwał niewielki przedmiot. Maks uniósł latarkę. Metal błysnął zimnym, ostrym światłem. Wyglądał jak stary medalion albo klamra od czegoś, co dawno powinno zniknąć.
Ale nie to sprawiło, że wszyscy znieruchomieli.
Pod nimi, na środku areny, stała postać.
Wcześniej jej tam nie było. A jednak teraz wyraźnie widzieli, jak odrywa się od cienia, jak powoli prostuje ramiona i unosi głowę w ich stronę...