Troje studentów trafia do zamkniętej biblioteki, gdzie za zwykłymi regałami kryje się zejście do miejsca, w którym magia i lęk brzmią jednym głosem.
Letnia noc wisiała nad miastem ciężka i lepka od upału. Z mokrych liści przy starym gmachu biblioteki szedł słodkawy, ziemisty zapach, a kamienne schody po deszczu błyszczały jak polerowane szkło. Marta, Adam i Lena wracali z kina rozbawieni do granic przyzwoitości, jeszcze żywi absurdem obejrzanego filmu, kiedy Lena nagle przystanęła.
Główne drzwi biblioteki były uchylone.
O tej porze powinny być zamknięte na głucho. Tabliczka przy wejściu od dawna obiecywała ciszę, porządek i powagę miejsca, które nie znosiło spóźnionych gości. Lena pierwsza przechyliła głowę, jakby sam widok rozpalil w niej nową, nieznośnie kuszącą myśl. „Ktoś tam jest?” wyszeptała.
Adam spojrzał na Martę, bo to ona zwykle kończyła ich głupie pomysły, zanim zdążyły się rozpędzić. Tym razem jednak Marta tylko poprawiła pasek torby na ramieniu i uśmiechnęła się krótko, z tym samym napięciem, które czuje się przed skokiem w ciemną wodę. „Sprawdźmy” powiedziała. „Skoro i tak już tu jesteśmy.”
W środku panował półmrok gęstszy, niż powinien. Zapach kurzu, starego papieru i wosku osiadł im na gardłach. Ich kroki odbijały się od wysokich ścian zbyt długo, jakby budynek niechętnie oddawał każdy dźwięk. Minęli rzędy regałów, przewrócone krzesło i stół zasypany kartami katalogowymi, aż gdzieś w głębi rozległ się cichy szelest stron.
Na końcu nawy paliła się pojedyncza lampka. Jej żółte światło padało na otwartą, rudą od starości księgę. Przy stole siedział starzec w ciemnym płaszczu. Miał wąską brodę, nieruchomą twarz i oczy, które migały fioletem, jakby odbijało się w nich coś, czego nie powinni widzieć. Nie wyglądał na zaskoczonego. Wyglądał, jakby czekał.
„Wejście do biblioteki po północy nie jest pomyłką” powiedział cicho. „Jest zgodą.”
Marta poczuła chłód pod skórą. Lena odruchowo cofnęła dłoń. Adam otworzył usta, ale starzec już uniósł palec i przesunął księgę po blacie. Za plecami regał drgnął bezgłośnie, potem odsunął się na bok, odsłaniając wąskie schody prowadzące w dół. Z głębi buchnęło złociste światło i coś jeszcze — szept, wielogłosowy, niespokojny, zbyt bliski, jakby ktoś mówił tuż przy ich uchu ich własnymi słowami.
„Jeśli chcecie zobaczyć, co naprawdę kryje ta biblioteka, teraz musicie zejść” powiedział starzec.
Marta postawiła stopę na pierwszym stopniu. W tej samej chwili z głębi rozległ się przeciągły, metaliczny dźwięk, a złote światło nagle przygasło, jakby coś po drugiej stronie właśnie się obudziło.