W starym akademiku na skraju Miasta coś budzi się po zmroku. Lena, Marek i Tamara odkrywają, że szepty z korytarzy nie są złudzeniem, lecz początkiem czegoś znacznie większego.
Akademik „Wieża” stał na skraju Miasta jak zbyt wysoki cień, oblepiony wilgocią, mgłą i odgłosem przejeżdżających nocą pociągów. Jesienią wypełniał się głosami nowych studentów, ale po północy wszystko milkło tak nagle, jakby ktoś odciął budynek od świata.
Lena lubiła te godziny. Studiowała fizykę, a nocami chodziła po pustym siódmym piętrze, wsłuchując się w trzask rur, szelest kaloryferów i stłumione śmiechy za drzwiami, które nigdy nie otwierały się do końca. Tego wieczoru wracała z biblioteki z torbą ciężką od notatek, kiedy zatrzymała się przy swoim korytarzu. Ściany były ciepłe. Zbyt ciepłe. I wydawały dźwięk, ledwie słyszalny, jak oddech tuż przy uchu.
Jej własne imię padło z betonu tak wyraźnie, że odruchowo odsunęła się o krok.
W pokoju czekał już Marek z naprzeciwka, pachnący kawą, papierem i nieprzespaną nocą. Siedział przy biurku z pochyloną głową, jakby próbował nie patrzeć na ścianę. Przy nim kręciła się Tamara, zawsze zbyt głośna jak na ten budynek, dziś jednak dziwnie cicha. Ekran laptopa rozświetlał jej twarz nerwowym błyskiem.
– Też to słyszałaś? – spytała Lena.
Tamara skinęła głową bez uśmiechu. Marek podniósł wzrok i wskazał na ścianę nad łóżkiem.
Ktoś napisał tam flamastrem: „Tylko ci, którzy słyszą, mogą więcej”.
Lena dotknęła betonu pierwsza.
Przez jej palce przebiegł nagły impuls, jakby coś w murze odpowiedziało na dotyk. Żarówka zamigotała. Na ułamek sekundy zobaczyła nie pokój, lecz coś za nim: układ kabli, puste przestrzenie w ścianach, cienkie żyły biegnące przez cały budynek. Tamara odsunęła dłonie od klawiatury, a ekran laptopa sam z siebie rozjarzył się i zgasł. Marek wpatrzył się w kubek stojący przy łóżku. Naczynie drgnęło, przesunęło się po blacie i zostawiło za sobą mokry ślad.
Nikt się nie odezwał.
Potem zaczęli sprawdzać to po kolei, z rosnącym napięciem i coraz mniejszym niedowierzaniem. Lena czuła ruch powietrza po drugiej stronie drzwi, jakby ktoś stał tuż za nimi. Tamara wystarczyło, że położyła palce na klawiaturze, a wszystkie lampki na piętrze odpowiedziały jednym, krótkim błyskiem. Marek, skupiony do bólu, przesunął długopis bez dotykania go nawet o milimetr.
Wtedy szept przybrał na sile.
Przetoczył się przez korytarz jak przeciąg, choć okna były zamknięte. Na klatce schodowej coś ciężko zastukało o stopnie. Raz. Drugi. Trzeci. Jakby ktoś wspinał się w ich stronę, nie spiesząc się wcale. Światło nad drzwiami zgasło, potem zapaliło się znowu, zimne i blade.
Lena podeszła do wizjera.
Po drugiej stronie korytarza stał cień. Nie należał do nikogo, kogo znała z „Wieży”. I choć nie widziała twarzy, miała nagłe, nieprzyjemne wrażenie, że coś w ciemności właśnie się uśmiecha...