W opuszczonej kamienicy przedmioty zbierają się na nocną naradę. Gdy pojawia się nowe radio, spokój domu zaczyna pękać, a północ przynosi coś, czego nikt się nie spodziewa.
Kamienica przy ulicy Zaułek 11 od dawna stała pusta tylko dla ludzi. Za jej brudnymi szybami nadal tętniło inne życie: wytarte krzesło z nadłamanym oparciem, porcelanowa filiżanka z resztką złocenia i przerdzewiały klucz od piwnicy, którego wszyscy nazywali Starym Kluczem, znali każdy skrzyp, każdy przeciąg i każdy nocny oddech murów.
Kiedy księżyc wślizgiwał się przez zmatowiałe okna, przedmioty schodziły do wielkiego salonu. Tam, pod pękniętym żyrandolem, szeptały, spierały się i układały swoje ciche porządki. Zwykle nic nie zakłócało tych spotkań. Zwykle.
Tej nocy nawet kurz wydawał się wisieć niżej niż zwykle. Filiżanka drżała na parapecie tak lekko, że brzęk porcelany prawie ginął w ciszy. Stary Klucz obracał się wolno w miejscu, jakby próbował nasłuchiwać przez własny, zardzewiały rdzeń.
To radio stało przy ścianie salonu jak obcy, który nie przeprasza za wejście. Nowe, gładkie, z ciemną obudową i małą niebieską diodą, która migała raz po raz, zimno i cierpliwie. Nie powiedziało jeszcze ani słowa. Nie odpowiedziało na żadne pytanie. Nie zdradziło, czy słucha, czy tylko czeka.
Stary Klucz zgrzytnął cicho.
Wtedy z piętra nad salonem dobiegł pojedynczy odgłos kroków. Jeden. Potem drugi.
A tuż przed północą niebieska dioda zgasła, po czym rozbłysła nagle tak mocno, że cały salon skąpał się w lodowatym świetle i...