Po zmroku Miejsce Luster należy do zwierząt. Młody lis Leo trafia na srebrny znak na murze, a gdy próbuje zrozumieć jego znaczenie, noc zaczyna odpowiadać zbyt szybko.
Deszcz jeszcze nie odszedł. Został na bruku w cienkiej, błyszczącej warstwie, wsiąkł w cegły i metalowe kraty, a potem uniósł się w powietrzu ciężkim zapachem mokrego kamienia. Ulica pod latarniami wyglądała jak przecięta złotem wstęga, pusta dla ludzi, lecz daleka od ciszy. W Mieście Luster noc miała własny oddech.
Na dachach, po rynienkach i pochyłych gzymsach przemykał Leo, młody lis o rudym futrze przyciemnionym deszczem. Znał tę trasę lepiej niż własne legowisko. Każdej nocy patrolował swoją część dzielnicy, ucząc się cierpliwości, śliskich dachówek i tego, kiedy należy spojrzeć w dół, a kiedy nie patrzeć nigdzie. Ojciec powtarzał mu, że dobry Strażnik Nocy najpierw słucha, dopiero potem działa. Dziadek twierdził coś innego: że noc najłatwiej oszukuje tych, którzy myślą, że ją rozumieją.
Leo nie lubił żadnej z tych wersji, ale obie pamiętał.
Tamtego wieczoru zauważył coś, co nie pasowało do reszty ulicy. Na ścianie opuszczonego magazynu, między odpadającym tynkiem a zardzewiałą kratą, połyskiwał srebrny znak. Nie był to zwykły bazgroł, nie była to też czyjaś zwyczajna wiadomość zostawiona kredą albo błotem. Oko. Rozchylone oko, narysowane pewną ręką tak precyzyjnie, że aż wydawało się wilgotne, jakby przed chwilą spojrzało na świat i wciąż pamiętało, co zobaczyło.
Leo zatrzymał się na brzegu dachu. Zjeżył ogon. Znak migotał w świetle latarni, choć deszcz już dawno przestał padać.
Z ciemnego przejścia pod magazynem wysunęła się drobna sylwetka. To był Viki, szczur, który zawsze wiedział o mieście trochę za dużo i mówił o tym o jeden szept za mało. Jego wąsy drżały nerwowo, a oczy nie mogły ustać w miejscu. Przebiegł spojrzeniem po ścianie i natychmiast znieruchomiał.
– Nie patrz na to długo – wyszeptał. – Ten znak nie jest dla...
Urwał tak gwałtownie, jakby ktoś zacisnął mu łapę na gardle.
Pod magazynem coś zaszurało.
Leo odwrócił głowę. Najpierw zobaczył tylko ciemność, potem dwa blade punkty, które nie należały do żadnej latarni. Wokół nich poruszyło się więcej cieni, zbyt płynnych, zbyt cichych, jakby noc sama zaczęła się zbierać w jednym miejscu. Z ulicy dobiegł szept. Potem drugi. Trzeci.
Nie były to głosy ludzi.
Viki cofnął się o krok, a Leo poczuł, jak serce uderza mu mocniej. Mógł skoczyć na dach po drugiej stronie, mógł zniknąć w zaułku, zanim noc zamknie się nad nimi całkiem. Zamiast tego spojrzał jeszcze raz na srebrne oko na murze.
Wtedy z cienia wysunęła się łapa i dotknęła znaku.