Julia trafia nocą do tajemniczego cyrku na obrzeżach miasta, gdzie każdy występ wydaje się zmieniać nie tylko scenę, lecz także widzów.
Zimna mgła pełzła nisko nad asfaltem, a miasto za plecami Julii gasło z każdym krokiem. Wracała późno z wykładu na ASP, z głową pełną szkiców i niedokończonych myśli, kiedy między opuszczonymi halami zobaczyła światło, które nie powinno tam istnieć. Pulsowało rytmicznie, jakby oddychało. Z oddali dochodziła muzyka: zbyt cicha, by nazwać ją melodią, zbyt wyraźna, by ją zignorować.
Poszła za nią, najpierw z ciekawości, potem już bez odwrotu. Za zardzewiałą bramą stał ogromny biało-czerwony namiot, wyższy niż dachy magazynów wokół. Nad wejściem jarzył się neon: „Nocny Cyrk Przemian – tylko dziś!”. Litery drżały w mgle, jakby zaraz miały się rozpaść albo zgasnąć.
Przy wejściu kłębił się tłum. Ludzie w maskach, w starych płaszczach, w aksamitach i zbyt eleganckich kapeluszach mówili półgłosem, jakby obawiali się obudzić coś ukrytego pod płótnem namiotu. Bileter, wysoki mężczyzna o twarzy nieruchomej jak maska, spojrzał na Julię tak uważnie, że odruchowo zacisnęła palce na pasku torby. Podał jej bilet cienki jak opłatek. W świetle neonów papier zamigotał srebrzysto, a potem zgasł.
W środku powietrze było gęste od zapachu kurzu, waty cukrowej i czegoś jeszcze, czego Julia nie potrafiła nazwać. Arena zdawała się zmieniać za każdym mrugnięciem: raz była zwykłym cyrkowym ringiem, raz sceną rozciągniętą w nieskończoność. Linoskoczek szedł po linie tak lekko, jakby pod stopami miał taflę wody. Magik wyciągał z kapelusza rzeczy niemożliwe, a jednak całkowicie namacalne.
Julia zajęła miejsce w drugim rzędzie. Obok usiadła dziewczyna w czarnej pelerynie, ściskając w palcach papierową różę. Nie odezwała się ani słowem, tylko spojrzała na Julię z czymś, co przypominało ostrzeżenie. Z głośników popłynął głos konferansjera, miękki i wyraźny:
„Witamy w Cyrku Przemian. Dziś widzowie nie tylko patrzą. Dziś widzowie biorą udział.”
Na scenę wybiegli żonglerzy. Ich piłki mieniły się kolorami, rozpływały w powietrzu i wracały w dłonie, jakby nie podlegały żadnym znanym zasadom. Julia poczuła delikatne drżenie pod skórą. Barwy wokół niej nabrały ostrości, dźwięki stały się zbyt bliskie, zbyt intymne, jakby ktoś szeptał jej prosto do ucha.
Ktoś w rzędzie przed nią odwrócił głowę. Potem jeszcze jedna osoba. I jeszcze jedna. Julia zamarła, bo twarze wokół niej nie wyglądały już tak samo jak przed chwilą. Na jej własnych dłoniach pojawił się obcy połysk, cienki jak warstwa światła. W ciemności namiotu coś poruszyło się za kulisami.
Konferansjer umilkł. Zrobiło się tak cicho, że Julia usłyszała własny oddech.
A potem zza kotary padło jej nazwisko.