W elitarnej Szkole Nowych Perspektyw noc nie przynosi spokoju. Nika i Inga trafiają na ślad klubu, o którym nikt nie mówi głośno, choć wszyscy coś podejrzewają.
Nika siedziała na parapecie w internacie Szkoły Nowych Perspektyw, z czołem opartym o chłodną szybę. Na dziedzińcu poniżej błyszczały mokre płyty, a zegar nad portiernią wskazywał 2:13. W całym budynku panowała ta szczególna cisza, która nie uspokaja, tylko wyostrza każdy szelest, każde skrzypnięcie desek i każdy własny oddech.
Ta szkoła lubiła udawać, że wszystko ma pod kontrolą. Wyniki, zachowanie, ambicje, przyszłość. Nawet zmęczenie musiało być tu eleganckie i dyskretne. Nika nie znosiła tego napięcia, ale jeszcze bardziej nie znosiła pustki, jaką zostawiała po sobie każda kolejna idealnie zaplanowana godzina. Miała wrażenie, że pod tą perfekcją coś pulsuje, coś ukrytego i niecierpliwego, jakby cały budynek oddychał inaczej po zmroku.
Drzwi otworzyły się bezszelestnie. Inga wsunęła się do pokoju w długim szlafroku, z kapturem naciągniętym głęboko na czoło. W dłoni trzymała złożoną kartkę, tak małą, że Nika prawie jej nie zauważyła. Podsunęła ją bez słowa, tylko spojrzała na przyjaciółkę tym swoim ostrzegawczym, a jednocześnie podekscytowanym wzrokiem.
Nika rozwinęła papier. Jedno zdanie, zapisane nierównym pismem, przecięło ciszę jak ostrze: „Kiedy cienie będą dłuższe niż ściany, zejdź do piwnicy”.
Przez kilka sekund obie tylko patrzyły na te słowa. Plotki o nocnych zebraniach krążyły po internacie od tygodni, ale zawsze urywały się w pół zdania, jakby ktoś za każdym razem zdążył uciszyć świadków. Nika znała tę historię zbyt dobrze, żeby uznać ją za przypadek. Mimo to, kiedy wymieniła z Ingą jedno spojrzenie, poczuła ten sam dreszcz, który przychodził zawsze wtedy, gdy coś zakazanego okazywało się nagle bardzo bliskie.
Wyszły na korytarz boso, omijając plamy światła spod kamer i ciemniejsze pasy przy ścianach. Schody do piwnicy były na końcu bocznego korytarza, za drzwiami, których uczniowie normalnie nie otwierali. Teraz stały uchylone na szerokość dłoni. Z wnętrza sączył się słaby blask i ledwo słyszalny dźwięk, jakby gdzieś głęboko ktoś przesuwał palcami po klawiszach starego fortepianu.
Inga zatrzymała się pierwsza. Nika poczuła, jak serce uderza jej mocniej, kiedy zza drzwi dobiegł urwany szept i czyjeś powolne kroki. Potem coś stuknęło w ciemności, a uchylone skrzydło drzwi poruszyło się samo, jakby ktoś po drugiej stronie właśnie czekał, aż wejdą.