Kuba budzi się z luką w uśmiechu i tajemniczą kapsułą na poduszce. Majka, Natalia i on ruszają tropem prowadzącym do opuszczonej kliniki pod Filtronią.
Filtronia nie lubiła ciszy. Nawet nocą brzęczała pod skórą miasta jak dobrze naładowana szczoteczka: tramwaje syczały na zakrętach, neonowe reklamy pulsowały błękitem, a w witrynach odbijały się uśmiechy ludzi, którzy za chwilę i tak znikną za drzwiami mieszkań. Majka znała wszystkie te drobne rytuały, Kuba potrafił rozpoznać każdy zapach z laboratorium, a Natalia zawsze mówiła, że najciekawsze rzeczy dzieją się tam, gdzie nikt nie zagląda z latarką.
Tego wieczoru to właśnie Kuba pierwszy poczuł, że coś jest nie tak. Kiedy przejechał językiem po zębach, natrafił na pustkę tak nagłą, że aż zesztywniał. Jednego zęba po prostu nie było. Nie ruszył go żaden ból, nie było krwi, nie było śladu. Na poduszce leżała tylko mała, lśniąca kapsuła, zimna jak kropla szkła, i złożona w czworo kartka z wiadomością: „Ząb został przejęty przez Zakapturzonego Kamienia. Jeśli znasz sekret szczotkowania, możesz go jeszcze odzyskać.”
Zanim Kuba zdążył zadać pierwsze pytanie, w drzwiach stanęły już Majka i Natalia. Przyszły bez zbędnych słów, z latarką, torbą narzędzi i tą samą napiętą uwagą, którą mają ludzie przyzwyczajeni do szukania rzeczy ukrytych pod powierzchnią. W laboratorium Kuby, pośród probówek z płynami do płukania i szkliście połyskujących pojemników, rozłożyli kapsułę pod mikroskopem. Na jej spodzie odkryli znak wielkości paznokcia: mapę, ledwie widoczną, a jednak zbyt precyzyjną, by była przypadkowa.
Linie prowadziły pod Starą Klinikę Stomatologiczną, do miejsca, o którym w Filtronii mówiono szeptem. Opuszczone Cukierkowe Przejście miało podobno połączenia z dawnymi magazynami past, nitkowymi korytarzami i czymś jeszcze, czego nikt już nie opisywał wprost. Majka przesunęła palcem po planie i spojrzała na Kuby tak, jakby wiedziała, że od tej chwili odwrotu nie ma.
Kiedy zeszli do podziemia i Natalia odpięła metalowy zatrzask w drzwiach przejścia, powietrze uderzyło ich wilgocią i chłodem. Z ciemności dobiegł cichy, cierpliwy szelest. Nie był to odgłos kroków. Nie był to też przeciąg. Coś poruszyło się głębiej, tuż za zakrętem, jakby samo podziemie właśnie otworzyło oczy.