Lena, Tomek i Wojtek odkrywają w piwnicy starej kamienicy drzwi, których nikt nie powinien pamiętać. Za nimi zaczyna się świat, w którym cień ma własne oblicze.
Na dnie kieliszków zostało już tylko ciemnoczerwone światło, kiedy Lena, Tomek i Wojtek zeszli do piwnicy stuletniej kamienicy na Pradze Południe. Miał to być zwykły wieczór: planszówki rozłożone na starym stole, trochę śmiechu, trochę wspomnień, może za dużo wina. Zamiast tego od progu uderzył ich chłód wilgotnych schodów, zapach muru i coś jeszcze, trudnego do nazwania — to wrażenie, że budynek oddycha inaczej niż powinien.
Piwnica była niska, poszarpana czasem, pełna cegieł wykruszonych jak stare zęby. Na końcu korytarza, tam gdzie przed laty stały słoiki i skrzynki po jabłkach, dostrzegli drzwi. Nikt z nich nie pamiętał ich z wcześniejszych wizyt. Były wciśnięte w ścianę tak równo, jakby kamienica od początku udawała, że nie ma tu żadnego przejścia. Na czarnym, zmatowiałym metalu klamki osiadł szron, choć w piwnicy nie było mrozu. A na panelu wyryto wzór labiryntu, tak gęsty, że patrząc na niego, można było stracić orientację.
— Widzicie to samo? — spytała Lena ciszej, niż planowała.
Wojtek tylko skinął głową. Tomek podszedł bliżej, przesunął palcem po zimnym metalu i odruchowo cofnął rękę.
— To nie jest z tej kamienicy — powiedział.
Nie mieli klucza. Nie mieli też żadnego sensownego powodu, by cokolwiek otwierać. A jednak Tomek, z tą swoją upartą, praktyczną miną, wyciągnął z kieszeni mały pęk narzędzi, które nosił zawsze „na wszelki wypadek”. Jeden z wytrychów wsunął się do zamka z niepokojącą łatwością. Przez krótką chwilę nic się nie wydarzyło. Potem z wnętrza drzwi dobiegł cichy trzask, jakby coś po drugiej stronie odetchnęło.
Lena pierwsza poczuła, że nie powinni tego robić. Za późno.
Drzwi otworzyły się na korytarz, którego nie mogło być. Zamiast kolejnej piwnicznej komory czekała za nimi smukła przestrzeń wykuta z czarnego kamienia. Powietrze było tam gęstsze, cięższe, przesycone obcym zapachem, jak mokry pył po burzy albo zimny dym. Latarka Wojtka przecięła mrok i zatańczyła na podłodze usianej drobnymi, połyskującymi kamykami. Wyglądały jak rozsypane gwiazdy.
— To nie jest normalne — szepnął Wojtek.
Nikt nie odpowiedział.
Zrobili krok. Potem drugi. I wtedy światło za ich plecami zgasło tak nagle, jakby ktoś zgasił nie żarówkę, lecz samą noc. Drzwi zamknęły się bezszelestnie. Korytarz przed nimi rozjarzył się bladymi plamami, które poruszały się na ścianach jak żywe cienie. Na moment układały się w twarze, znaki, może w miejsce, którego żadne z nich jeszcze nie znało.
W ciszy, głęboko z przodu, ktoś wyszeptał ich imiona.
Lena wstrzymała oddech i poczuła, że labirynt na drzwiach nie był tylko ozdobą. To był plan.