Na dachu starej kamienicy w Warszawie spotykają się obcy sobie ludzie, których sny obudziły dziwne moce. Gdy nad miastem zapala się niebo, ktoś przychodzi po nich pierwszy.
Nad Warszawą wisiał ciepły, granatowy wieczór, ciężki od letniego smogu i odległego szumu ulic. Na płaskim dachu starej, nadgryzionej czasem kamienicy zebrało się kilkoro nieznajomych. Nikt z nich nie potrafił powiedzieć, dlaczego akurat tutaj. Każdego poprzedniej nocy wyrwały ze snu te same obrazy: migotliwe światła, urwane słowa, uczucie, że ktoś woła ich z miejsca, którego nie da się wskazać palcem.
Zofia siedziała na krawędzi dachu, z nogami zwieszonymi nad ciemnością podwórza. Miała rozczochrane włosy i twarz kogoś, kto za długo patrzył w pustkę, żeby jeszcze wierzyć w przypadek. Studiowała filozofię, ale tej nocy nawet najrozsądniejsze pytania brzmiały obco. Słyszała za to rzeczy, których nie powinna słyszeć: przyspieszone bicie serca chłopaka stojącego przy kominie, szelest własnego oddechu, dalekie trzaski neonów po drugiej stronie alei.
Bartek trzymał ręce blisko ciała, jakby bał się, że coś z nich wycieknie. Był informatykiem, przyzwyczajonym do logiki, kodu i rzeczy, które da się naprawić jednym poleceniem. Tyle że od kilku dni wszystko wokół niego wariowało. Żarówki pękały mu nad głową, telefon sam zmieniał ekrany, a kiedy wchodził do pokoju, powietrze drżało od cichego, irytującego skwierczenia. Teraz między jego palcami przeskakiwały drobne błękitne iskry.
Niżej, w cieniu wentylacyjnej nadbudówki, siedziała Ola. Kaptur zasłaniał jej twarz, ale spod rękawa wyłaniał się tatuaż sowy, czarny i wyraźny na bladej skórze. Od rana powtarzała sobie, że to tylko stres, brak snu, może jakaś pomyłka mózgu. Tyle że kiedy chciała, potrafiła uciszyć przestrzeń wokół siebie tak, jakby świat na ułamek sekundy wstrzymywał oddech. Im dłużej o tym myślała, tym bardziej bała się własnych myśli.
Przez chwilę wszyscy milczeli, patrząc na dalekie, chłodne światła Pałacu Kultury. Miasto pulsowało pod nimi jak ogromny organizm, który nie zauważył jeszcze, że coś się w nim budzi.
Wtedy niebo przecięła ognista smuga. Jasność eksplodowała nad dachami, oblewając wszystko białym blaskiem. Zofia aż zesztywniała, Bartek cofnął się o krok, a Ola poczuła, jak powietrze gęstnieje, jakby ktoś wsunął w nie niewidzialną dłoń.
Na środku dachu stała już postać.
Nie było słychać kroków. Nie było cienia ruchu. Po prostu pojawiła się między nimi, w płaszczu połyskującym jak mokry asfalt, z twarzą spokojną i zimną jak nocny wiatr nad Wisłą. Jej spojrzenie przesunęło się po nich powoli, bez pośpiechu, jakby od dawna wiedziała, kogo tu zastanie.
Zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć, z dołu dobiegł potężny huk. Brama wejściowa kamienicy roztrzaskała się z trzaskiem metalu i drewna, a po schodach poniósł się ciężki, szybki odgłos cudzych kroków.