Julka i Marek na warszawskim Dworcu Centralnym trafiają na drzwi, których nie powinno tam być. Za nimi czeka korytarz z datami prowadzącymi do innych epok.
Julka zawsze miała słabość do miejsc, które pamiętały więcej niż ludzie. Stare kamienice, pożółkłe fotografie, pocztówki z urwanymi rogami, ślady dawnych żyć wtopione w kurz i tynk. Tego letniego popołudnia stała z Markiem na Dworcu Centralnym, wśród pośpiechu, metalicznego gwaru i zapachu kawy, czekając na spóźniony pociąg do Gdańska.
Słońce lało się przez szklane sklepienia hali, a tłum płynął wokół nich jak bezimienna rzeka. Właśnie wtedy Julka zauważyła coś, co nie pasowało do żadnego rozkładu, żadnej tablicy i żadnej zdroworozsądkowej wersji rzeczywistości. Za kioskiem z gazetami stały ciężkie, ciemne drzwi, masywne jak wejście do piwnicy pałacu, z rzeźbionymi tarczami zegarów i numerami, które wyglądały, jakby ktoś wykuł je dawno temu, a potem zapomniał zabrać.
– Widzisz to? – Marek ściszył głos. – Przysięgam, wczoraj tego tu nie było.
Julka podeszła bliżej. Na klamce zwisał mały medalion z datą 1939, wypolerowanym tak, jakby ktoś dotykał go od rana bez przerwy. Nikt obok nie zwracał na drzwi uwagi. Ludzie mijali je, patrząc przez nie, jakby były tylko plamą cienia. Julka wyciągnęła rękę. Metal był zimny, lodowaty aż do kości. W chwili, gdy musnęła medalion, drzwi same ustąpiły z przeciągłym skrzypnięciem.
W środku nie było zaplecza kiosku ani technicznego korytarza. Rozciągał się tam wąski, kamienny tunel, w którym panowała cisza tak gęsta, że aż niepokojąca. Z głębi dochodziło jednostajne tykanie, jakby gdzieś w murach pracował stary zegar. Na ścianach wisiały portrety ludzi o nieruchomych, chłodnych spojrzeniach, a po obu stronach korytarza stały kolejne drzwi. Nad każdym z nich widniała inna data: 1667, 1918, 2022.
Marek przełknął ślinę.
– To jest jakiś absurd.
– Albo coś, czego nie powinniśmy rozumieć od razu – odpowiedziała Julka, choć sama czuła, jak serce uderza jej coraz szybciej.
Zbliżyli się do drzwi oznaczonych 1939. Przez szczelinę przemknął obraz ulicy, tramwaju, mundurów, rozbłysku letniego światła na mokrym bruku. Potem coś ciężko stuknęło po drugiej stronie korytarza. Jeden krok. Drugi. Ktoś szedł prosto ku nim.
Julka odwróciła głowę pierwsza. W półmroku drgnął cień, zbyt wysoki, by należał do zwykłego przechodnia. Marek cofnął dłoń z klamki, ale było już za późno. Drzwi za nimi zatrzasnęły się z hukiem, a całe wnętrze korytarza nagle zaczęło wirować, jakby ktoś rozdarł czas na wąskie, migoczące pasma.
Julka zdążyła jeszcze usłyszeć czyjś urwany oddech tuż za plecami, zanim świat pękł w oślepiającym świetle.