Julka, studentka filozofii, zaczyna dostrzegać pęknięcia w codzienności starego miasta. Jedno zdanie, jeden bilet i tramwaj, który nie powinien istnieć, wywracają jej wieczór do góry nogami.
Julka mieszkała na piątym piętrze kamienicy, z oknem wychodzącym na stare miasto. Wieczorami siadała na parapecie i patrzyła, jak po zmroku latarnie rozcinają bruk na złote pasy, a przechodnie tracą twarze, stając się samymi cieniami. Kamienne lwy na fasadach kamienic wyglądały wtedy, jakby tylko udawały bezruch. Julka miała dwadzieścia dwa lata, studiowała filozofię i z coraz większą irytacją odkrywała, że dziecięca wiara w magię wcale z niej nie wyparowała.
Tamten wieczór miał być zwyczajny. Wróciła z zajęć przemoczona do suchej nitki, bo czerwcowy deszcz spadł nagle, ciężko i bez ostrzeżenia, jakby niebo postanowiło zamknąć nad miastem wszystko, co miało jeszcze odrobinę porządku. W kuchni czekała już Misza, jej współlokatorka, uparta astronomka z talentem do zadawania pytań, po których człowiek długo nie potrafił wrócić do własnych myśli. Parzyły herbatę, słuchając bębnienia deszczu o parapet, aż Misza nagle uniosła kubek i powiedziała: „A jeśli rzeczywistość ma drugą warstwę? Taką, której zwykle nie widzimy”. Julka roześmiała się wtedy krótko, bardziej z przyzwyczajenia niż z przekonania.
Nocą śmiech nie chciał już do niej wrócić. Leżała na łóżku z książką nad twarzą, gdy coś poruszyło się na parapecie. Najpierw pomyślała, że to cień drzewa z podwórza, ale gałęzie chwiały się w rytmie, który nie należał do wiatru. Z szafy, zamkniętej od rana, napłynął zapach mokrej ziemi i czegoś słodkiego, świeżego, niemal lepkiego, jakby ktoś otworzył w mieszkaniu skrzynkę z rozgrzanym słońcem i przekopaną grządką truskawek.
Nazajutrz szła przez plac Mariacki na uczelnię, jeszcze z połową myśli uwięzioną w tamtym zapachu. Po deszczu kamienice błyszczały ostro, niemal nienaturalnie, a mokry bruk odbijał światło tak, jakby pod spodem płynęło coś żywego. Przy fontannie siedział starszy mężczyzna, którego Julka była pewna, że nigdy wcześniej nie widziała. U jego stóp leżał ogromny czarny kot, nieruchomy jak plama atramentu, ale zbyt uważny, by mógł być zwykłym zwierzęciem. Kiedy Julka przechodziła obok, mężczyzna podniósł wzrok prosto na nią i powiedział szeptem: „Pod skórką rzeczywistości kryje się to, czego nie śniłaś, Julko”. Nim zdążyła odpowiedzieć, wsunął jej pod ramię coś twardego i wąskiego. Wyglądało jak stary bilet tramwajowy, tylko że na jego powierzchni wyryto jedno słowo: PRZEKROCZ.
Julka zatrzymała się na środku placu z biletem w dłoni. Czarny kot patrzył na nią bez mrugnięcia, jakby czekał na właściwy ruch. Za jej plecami rozległ się nagle metaliczny, przeciągły dźwięk nadjeżdżającego tramwaju. Numer 0. Tego tramwaju nie powinno tu być od lat.