Troje przyjaciół trafia na ukryte przejście pod starym miastem. Za drzwiami czeka ogień, który nie powinien istnieć.
Noc przykleiła się do starych ulic gęstym, wilgotnym cieniem. Pod muralem feniksa, tam gdzie zwykle spotykali się po wszystkich trudnych dniach, Adam, Lena i Filip stali przez chwilę w milczeniu, jakby każdy z osobna próbował ocenić, czy to miejsce naprawdę się zmieniło, czy tylko oni patrzyli dziś uważniej.
Mural zawsze wyglądał inaczej po zmroku, ale teraz coś było nie tak. Skrzydła ptaka połyskiwały matowym blaskiem, jakby pod farbą tlił się żar. Pod krawędzią odspojonego tynku Adam zauważył prostą linię, zbyt równą, by była pęknięciem. Przesunął palcami po cegłach, bardziej z przyzwyczajenia niż z odwagi, i jedna z nich ustąpiła pod lekkim naciskiem.
Cichy trzask przeciął powietrze. Fragment ściany odsunął się wolno, z ciężkim, kamiennym jękiem, odsłaniając wąskie zejście w dół. Z wnętrza uderzył ich chłód tak stary, że aż obcy, niosący zapach mokrego kamienia, kurzu i czegoś jeszcze, czego Lena nie potrafiła nazwać. Nie było to zwykłe przejście pod budynkiem. Schody znikały w ciemności zbyt równej i zbyt głębokiej, jakby prowadziły nie pod miasto, tylko poza jego mapę.
– To nie wygląda na piwnicę – powiedziała cicho, choć jej głos zabrzmiał ostro w pustej uliczce.
Adam już świecił latarką w głąb korytarza. Jego twarz miała w sobie ten uparty błysk, który zwykle oznaczał kłopoty albo odkrycie. Filip zrobił krok do przodu, po czym zatrzymał się, gdy ściana za nimi zamknęła się z głuchym stukiem. Feniks wrócił na miejsce, jakby nigdy nie istniało żadne przejście. Na chwilę zostali odcięci od miasta, od hałasu, od wszystkiego, co znajome.
Schodzili ostrożnie po nierównych stopniach. Ściany były wilgotne, ale pokryte cienkimi liniami run i wypłowiałymi znakami, jakby ktoś przez lata próbował zostawić tu wiadomość, której nikt nie miał odczytać. Im niżej schodzili, tym wyraźniejszy stawał się zapach starego papieru i przypraw, dziwnie żywy w miejscu, które dawno powinno być martwe. Adam szedł pierwszy, Filip za nim, a Lena zamykała pochód, nasłuchując każdego oddechu, każdego skrzypnięcia kamienia.
Korytarz otworzył się nagle przed masywnymi drzwiami. Były rzeźbione w motywy ognia i ptasich piór, a ich powierzchnia lśniła, choć nie powinno być tu żadnego światła. Lena dotknęła chłodnego reliefu. W tej samej chwili drzwi drgnęły i rozsunęły się z niskim, przeciągłym pomrukiem.
Za nimi rozciągała się ogromna komnata skąpana w pomarańczowym blasku. Na kamiennym postumencie pośrodku unosił się krąg ognia, ale nie był to zwykły płomień. Krążył w nim ruch, cień i głos, jakby sam żar pamiętał ludzi, którzy kiedyś przez niego przeszli. Powietrze zadrżało. Adam uniósł rękę, niemal zahipnotyzowany.
I wtedy portal odpowiedział.
Płomienie wystrzeliły wyżej, rozcinając mrok czerwonym łukiem, a z ich wnętrza popłynął śpiew tak czysty i tak niepokojący, że Lena poczuła, jak ściska ją w gardle. To nie był wiatr. To nie było echo. Filip odwrócił się gwałtownie w stronę drzwi, lecz za plecami mieli już tylko rozjarzoną ciemność. Adam zrobił kolejny krok ku ogniowi, a w środku kręgu coś poruszyło się pierwszy raz, jakby po drugiej stronie właśnie otworzono oczy.