Trójka przyjaciół odkrywa ukryte przejście w starej bibliotece, a za nim korytarz prowadzący w miejsce, które nie powinno istnieć.
Stara miejska biblioteka od lat miała w sobie coś niepokojącego. Dla Zuzi, Tomka i Marii nie była tylko magazynem książek, lecz miejscem, w którym cisza zdawała się zbyt gęsta, a półki zawsze kryły coś więcej, niż pokazywały. Choć dawno przestali być dziećmi, wciąż wracali tam z tym samym, nie do końca rozsądnym przeświadczeniem, że między zakurzonymi woluminami można natrafić na ślad czegoś, czego nie da się wytłumaczyć.
Tamtego wieczoru nad miastem wisiała burza. Deszcz uderzał o szyby, wiatr tłukł w żelazne okiennice, a ostatni czytelnicy już dawno wyszli. Biblioteka pustoszała z każdą minutą, aż w końcu zostało tylko skrzypienie podłogi, szelest przewracanych kartek i ich własny oddech. Wtedy Zuzia zauważyła coś, co nie pasowało do reszty: jedną z ksiąg na najwyższej półce, wypłowiałą, niemal wciśniętą w drewno, jakby ktoś ukrył ją tam celowo.
Pociągnęła delikatnie za grzbiet. Regał zadrżał, a potem odsunął się bezgłośnie, odsłaniając wąskie, ciemne przejście. Przez chwilę wszyscy troje tylko patrzyli na otwór, jakby liczyli, że zaraz zniknie. Z wnętrza uderzył chłód, wilgotny zapach kamienia i coś jeszcze, ledwie wyczuwalnego, jak oddech miejsca, które dawno powinno zostać zapomniane.
Tomek pierwszy podniósł latarkę. Maria nie odezwała się ani słowem, ale zacisnęła palce na pasku plecaka tak mocno, że zbielały jej knykcie. Weszli do środka, a za ich plecami regał zamknął się sam, z cichym, ostatecznym stuknięciem. Korytarz był wyłożony starymi płytkami, popękanymi i znaczącymi drogę dziwnymi znakami, które bardziej przypominały sen niż alfabet. Z każdej strony dobiegały szepty, zbyt ciche, by je zrozumieć, a jednak na tyle wyraźne, by nie dało się ich zignorować.
Na końcu korytarza migotało blade światło. Im szli dalej, tym wyraźniej czuli, że coś ich obserwuje. Potem przejście rozdzieliło się nagle na trzy odnogi. Na ścianie pojawił się napis, jakby wypalony w kamieniu świeżą raną: "Wybierz mądrze, bo nie każda ścieżka prowadzi do powrotu". Jedna odnoga tonęła w błękitnej poświacie, druga ginęła w absolutnej ciszy, trzecia pulsowała czerwonym blaskiem. Zanim zdążyli się porozumieć, z głębi któregoś z korytarzy dobiegł niski, głuchy pomruk, a latarki wszystkich trojga zgasły jednocześnie.