Nastolatkowie schodzą do piwnicy starej szkoły i trafiają na ukryty portal, który otwiera się na coś, czego nikt z nich nie potrafi wyjaśnić.
Stara szkoła na Wzgórzu od lat miała opinię miejsca, do którego lepiej nie chodzić po zmroku. Mówiono o korytarzach schowanych pod salą gimnastyczną, o śladach po schronie i o drzwiach, których nikt nigdy nie umiał otworzyć. Renata słuchała tych historii od dawna, aż w końcu uznała, że trzeba sprawdzić je sama.
Tego wieczoru przyszli wszyscy. Max, zawsze gotów zamienić strach w żart. Karolina, która lubiła ryzyko bardziej, niż przyznawała. Igor z notatnikiem w kieszeni, jakby nawet nocną wyprawę dało się uporządkować w punktach. I Daniel, sceptyczny do bólu, ale zbyt ciekawy, by zostać w domu.
Schodzili do piwnicy z latarkami w telefonach, a światło drżało na obdartych ścianach i wyblakłych plakatach przyklejonych krzywo nad schodami. Powietrze było ciężkie, wilgotne, przesycone kurzem i czymś jeszcze, czymś metalicznym, co osiadało na języku. Ich kroki odbijały się echem tak głośno, że Max co chwilę milkł w połowie żartu.
Na końcu korytarza Karolina zatrzymała się przed metalowymi drzwiami. Rdza zjadła zamek, ale skrzydło było zamknięte na tyle solidnie, że aż prowokowało. - No dalej - szepnęła. Max wyjął wsuwkę z włosów, a Daniel westchnął, jakby już wiedział, że nie powinien się na to zgadzać. Zamek puścił zbyt łatwo.
Za drzwiami nie było zwykłego pomieszczenia. W centrum podłogi leżał okrągły krąg z matkiego, szarego kamienia, wysadzany znakami tak drobnymi, że zlewały się w jedną obcą, pulsującą sieć. Nad nim unosiła się cienka mgła, chłodna i nieruchoma, jakby ktoś zostawił tu wydech czegoś, czego nie dało się zobaczyć.
Igor przykucnął pierwszy. Przesunął palcami po wyrytych symbolach i natychmiast cofnął dłoń. - To nie jest zwykły napis - powiedział ciszej, niż zwykle. - I nie wiem, w jakim to jest języku.
Daniel prychnął, ale głos miał spięty. - Stare graffiti, tyle.
Karolina już była krok dalej. Zanim ktokolwiek ją powstrzymał, postawiła stopę na kamieniu, a potem położyła dłoń na samym środku kręgu. Mgła drgnęła. Potem gwałtownie zgęstniała, wpełzając im pod nogi i zasłaniając całą podłogę. Renata zrobiła odruchowy krok do przodu.
Nagle wszystko ucichło. Nie tylko ich szept, ale nawet szum w uszach, oddechy, trzask starych rur gdzieś w ścianach. Powietrze napięło się jak cienka membrana, a potem pośrodku mgły otworzyła się szczelina. Za nią nie było piwnicy. Nie było nawet ciemności.
Był tam inny świat - rozedrgany, nierealny, pełen pulsujących barw, które zmieniały się z każdą sekundą, jakby ktoś malował je na żywo. Renata poczuła, że serce podchodzi jej do gardła. Max przestał oddychać. Igor zdążył tylko unieść notatnik, jakby chciał zapisać coś, czego nie dało się zapisać.
Po drugiej stronie pojawiła się sylwetka człowieka.