W warszawskim tramwaju Ania znajduje srebrne pudełko z przełącznikiem. Jeden ruch wystarcza, by miasto zaczęło się zmieniać, a ktoś, kogo nie powinno być, pojawił się tuż za oknem.
Ania jeździła tym samym tramwajem niemal codziennie: dwudziestką dwójką, w stronę Marymontu. Rano była jeszcze półprzytomna, z kubkiem kawy w termosie i plecakiem wciśniętym między kolana, kiedy wagon turkotał przez miasto, które o tej porze wyglądało, jakby samo nie było pewne, czy już się obudzić. Warszawa o świcie miała w sobie coś cichego i napiętego naraz.
Tego dnia też wszystko zapowiadało się zwyczajnie. Ania zdążyła ugryźć kanapkę, kiedy tramwaj szarpnął i stanął gwałtownie na rogu Grójeckiej i Banacha. Ludzie odruchowo unieśli głowy, ktoś westchnął z irytacją, ktoś inny sprawdził godzinę. Z przodu odezwał się konduktor, stary, naburmuszony, z czapką zsuniętą nisko na czoło.
– Awaria. Chwileczka postoju – burknął.
Wtedy ktoś z tyłu syknął z zaskoczenia. Na podłodze, między butami pasażerów, leżało małe srebrne pudełko, wielkości pudełka zapałek. Ania schyliła się odruchowo, zanim ktokolwiek zdążył je kopnąć. Na wieczku miało tylko jedno słowo, wygrawerowane tak czysto, jakby ktoś wyciął je w metalu jednym ruchem: Przełącznik.
Pudełko było chłodne i cięższe, niż powinno. Pośrodku miało mikroskopijny przełącznik. Ania nawet nie zdążyła pomyśleć, że nie powinna go dotykać. Przesunęła go paznokciem.
Świat drgnął.
Nie jak w filmie. Bardziej jakby ktoś przesunął niewidzialną zasłonę, a pod nią odsłonił wersję miasta ostrzejszą, głośniejszą, zbyt wyraźną. Dźwięk kół po torach przeciął powietrze jak metal. Ktoś w wagonie zaklął, ktoś inny ścisnął poręcz tak mocno, że zbielały mu knykcie. Za szybą Ania zobaczyła drzewa na Polu Mokotowskim.
Miały liście.
Zimą.
Zamarła. Jeszcze rano te same gałęzie były czarne i nagie, przyprószone śniegiem. Teraz korony drzew falowały zielenią, jakby za oknem nagle zrobił się maj. W jej plecaku zabrzęczał telefon. Martwy od dwóch godzin, z rozładowaną baterią, a jednak ekran rozświetlił się jednym, pulsującym powiadomieniem.
Zosia, która siedziała obok i od początku tej improwizowanej podróży udawała, że drzemie, otworzyła oczy.
– Anka – powiedziała cicho, zbyt cicho jak na pełen tramwaj. – Co ty zrobiłaś?
Ania chciała odpowiedzieć, ale nie zdążyła. Konduktor patrzył już prosto na nią. Nie jak człowiek, który rozpoznaje pasażerkę. Jak ktoś, kto wie dokładnie, że odnalazł nie tę osobę, co trzeba.
W tym samym momencie tramwaj znów szarpnął. Światło zamigotało. Za oknem, tuż obok odbicia Ani, przeciął szybę cień postaci, której nie mogło tam być. Ktoś stał na peronie. Ktoś patrzył tylko na nią. A na jego dłoni błysnęło identyczne srebrne pudełko.