Tosia i Michał trafiają do lasu pod stary dąb, który skrywa znaki, szept i drzwi z niebieskiego światła. Jedno dotknięcie wystarcza, by zaczęło się coś niepojętego.
Tosia wpadła na podwórko zadyszana, z rozwianym warkoczem i policzkami czerwonymi od biegu. Tuż przy furtce czekał już Michał, oparty o rower, z miną człowieka, który udaje gniew, ale zaraz parsknie śmiechem.
– No wreszcie – mruknął. – Myślałem, że dzisiaj zostanę tu sam z komarami.
Tosia tylko wzruszyła ramionami i poprawiła plecak. W środku miała latarkę, notatnik i kanapkę owiniętą w serwetkę, bo nigdy nie wiadomo, ile czasu zajmie wyprawa do lasu.
– Chodź. Jeśli chcemy zobaczyć Stary Dąb przed burzą, musimy się pospieszyć.
Ruszyli ścieżką między polami. Sierpniowe trawy szumiały cicho, a nad łąką wisiał ciężki zapach rozgrzanej ziemi i ziół. Im bliżej byli lasu, tym bardziej wszystko cichło. Nawet rower Michała przestał skrzypieć, jakby i on nie chciał przeszkadzać.
Stary Dąb stał na skraju gęstwiny, ogromny i posępny, z tak szerokim pniem, że troje dzieci mogłoby się za nim schować. W jego korze kryły się głębokie pęknięcia, a wysoko nad ziemią czerniała dziupla wielkości okna.
– Mówiłeś, że to tylko stare drzewo – szepnęła Tosia, zwalniając krok.
– Bo tak myślałem – odparł Michał, choć sam już mówił ciszej.
Wtedy Tosia zauważyła coś dziwnego. Na korze, tuż obok korzeni, ktoś wyżłobił znaki: spiralę, trzy kreski i strzałkę wskazującą w głąb pnia. Nie wyglądały jak żaden podpis ani graffiti. Były zbyt równe, zbyt dokładne, jakby narysowała je ręka, która wiedziała dokładnie, co robi.
– Zobacz.
Michał podszedł bliżej. Wyciągnął palec i dotknął spirali.
Najpierw nic się nie stało.
Potem ziemia pod ich stopami lekko zadrżała.
Korzenie dębu poruszyły się z głuchym, przeciągłym jękiem. Pęknięcia w pniu rozbłysły niebieskim światłem, które szybko zamieniło się w okrągłe przejście, jak drzwi wycięte prosto w drewnie. Z wnętrza buchnęło zimne powietrze i zapach mokrego kamienia.
Tosia cofnęła się o krok, ale nie mogła oderwać wzroku od światła. Z środka dobiegł cichy szept. Nie dało się rozróżnić słów, a jednak brzmiało to tak, jakby ktoś znał ich imiona.
Michał przełknął ślinę. Latarka w plecaku Tosi nagle sama się włączyła i zamigotała pod materiałem.
Portal pulsował coraz mocniej.
– Tosia... – wyszeptał Michał.
A wtedy z ciemności po drugiej stronie coś poruszyło się i stanęło tuż przy wejściu.