Na ulicy Deszczowej troje przyjaciół trafia na dom, który nie powinien mieć w sobie żadnego życia. A jednak za jego drzwiami zaczyna pulsować coś, czego nie da się wytłumaczyć.
Ulica Deszczowa zawsze wyglądała tak samo: równe szeregi domów, przystrzyżone żywopłoty, klony szeleszczące nad chodnikiem i psy wyprowadzane o tych samych porach. Miejsce zbyt zwyczajne, by ktokolwiek spodziewał się tu czegokolwiek niezwykłego. Właśnie dlatego drobne cuda były tu najłatwiejsze do przeoczenia.
Alicja, Filip i Dawid nie przechodzili obojętnie obok niczego, co choć trochę wyłamywało się z tego porządku. Mieli po szesnaście lat, szkolne obowiązki i tę samą niezdrową ciekawość, która kazała im zaglądać tam, gdzie inni odwracali wzrok. To Filip pierwszy zobaczył, że opuszczony dom pod numerem 17 jednak nie jest pusty.
Wracał późno, kiedy w jednym z okien mignęło słabe zielonkawe światło. Nie było jasne ani stabilne. Pulsowało, jakby ktoś oddychał za zasłoną kurzu. Filip stanął wtedy na środku chodnika i przez dłuższą chwilę po prostu patrzył, czekając, aż blask zgaśnie. Nie zgasł. Zamiast tego przesunął się o kilka centymetrów, jakby w środku ktoś powoli odwracał lampę.
Następnego dnia nie mówił o niczym innym. O zmierzchu wrócili we trójkę, z latarkami, notesem i tą nerwową pewnością, że lepiej byłoby jednak zostać na zewnątrz. Przy bramie panowała cisza tak gęsta, że nawet ich kroki brzmiały obco. Psy z okolicznych ogródków, które zwykle ujadały na wszystko, omijały ten dom szerokim łukiem.
Dawid pierwszy dotknął furtki. Skrzypnęła tak ostro, że wszyscy odruchowo cofnęli się o krok. Za bramą ogród nie przypominał już ogrodu. Chwasty wspinały się po murze, ścieżka ginęła pod splątanymi gałęziami, a na drzwiach wejściowych ktoś namalował znak wyglądający jednocześnie jak litera i klucz.
Alicja zmrużyła oczy. Znała ten symbol z książki o dawnych alfabetach, którą pożyczyła z biblioteki właściwie z nudów. To była runa otwarcia. Nim zdążyła powiedzieć cokolwiek więcej, drzwi uchyliły się same, powoli, bez skrzypnięcia, jakby dom od dawna czekał właśnie na nich.
Wewnątrz pachniało kurzem, wilgocią i czymś ciepłym, co nie miało prawa unosić się w pustym budynku. Korytarz tonął w półmroku. Na jego końcu, w pokoju z odrapanymi ścianami, stała stara szafa. Z szpary między drzwiami sączyła się zielona poświata, znacznie jaśniejsza niż ta z okna poprzedniego wieczoru.
Dawid zrobił krok do przodu, a potem zamarł. Z głębi domu dobiegł ich cichy szept. Ktoś wypowiedział ich imiona tak wyraźnie, jakby stał tuż za plecami.
Filip uniósł latarkę. Alicja zacisnęła palce na notesie. Dawid wyciągnął rękę do klamki szafy, która zaczęła drżeć pod jego dotykiem, jakby po drugiej stronie coś właśnie się obudziło.