Piętnastoletnia Lena odkrywa pod swoim domem pracownię, która nie powinna istnieć. Za zwyczajną piwnicą kryje się miejsce pełne światła, szeptów i znaków, które najwyraźniej czekały właśnie na nią.
Lena od dawna była przekonana, że dom przy ulicy Łąkowej jest za mały na cokolwiek naprawdę interesującego. Te same skrzypiące schody, ten sam korytarz, ta sama piwnica pachnąca wilgocią i starymi słoikami. Piętnaście lat wystarczyło, żeby każdy kąt przestał ją zaskakiwać.
Tamtego dnia padało tak mocno, że nawet kot Cyrkon, zwykle pan i władca schodów, zniknął jej z drogi. Lena zeszła na dół z mokrym plecakiem przewieszonym przez ramię i już miała minąć półpiętro, kiedy przystanęła. Coś zaszeleściło w ciemności.
Nie było to miauknięcie. Nie był to też wiatr.
W piwnicy unosił się zapach jaśminu, wyraźny i niemożliwy, jakby ktoś przed chwilą rozlał perfumy na stos starych książek. Lena zmarszczyła nos i rozejrzała się po półmroku. Kartony stały na swoich miejscach, rower taty opierał się o ścianę, a jednak za nimi coś się zmieniło. Między pudłami prześwitywał wąski metalowy uchwyt.
Klamka.
Lena zamarła. Jeszcze rano nie było tu żadnych drzwi. Była tego pewna. Przesunęła jedno z pudeł, potem drugie. W palcach poczuła kurz i chłód metalu. Gdy dotknęła klamki, coś musnęło jej kostkę, lekkie jak cień, ale wystarczająco realne, by serce podeszło jej do gardła.
Spojrzała w dół. Nic. Tylko szary półmrok i kawałek podłogi.
Mimo to nacisnęła.
Drzwi otworzyły się z głuchym zgrzytem, odsłaniając schody prowadzące w dół pod takim kątem, jakiego w tym domu nie powinno być. Z wnętrza wypłynęło złote światło. Do tego cichy śmiech, szelest kartek i dźwięk, jakby ktoś szybko przekładał szkło.
Lena zrobiła jeden krok. Potem drugi.
Na końcu schodów czekała ogromna sala. Wysokie półki uginały się pod dziwnymi przedmiotami, nad stołem unosiły się lampy bez kabli, a przy blacie pochylali się ludzie. A może nie tylko ludzie. Jedna z postaci podniosła głowę, a srebrzyste oczy błysnęły w jej stronę z niepokojącym spokojem.
Jakby naprawdę na nią czekała.
Lena otworzyła usta, ale zanim wydobył się z nich jakikolwiek dźwięk, drzwi za jej plecami zatrzasnęły się z hukiem. Z sufitu posypały się świetlne okruchy, a kartki poderwały się w powietrze, wirując wokół niej jak stado białych ptaków. Na jednej z nich, tuż przed jej twarzą, pojawiły się słowa, których jeszcze nie zdążyła przeczytać do końca.