Ola, Bartek i Zośka odkrywają ukryte drzwi w starej willi. Gdy pasują do nich zagubiona klamka, pod schodami otwiera się coś, czego nie powinno tam być.
Ola, Bartek i Zośka mieszkali w tej samej kamienicy na rogu Klonowej i znali każdy trzask w schodach, każdy skrzyp poręczy i każde okno na ich podwórku. Najbardziej fascynowała ich jednak stara willa na końcu ulicy. Stała wśród dzikich krzaków jak ktoś, kto dawno zapomniał, że powinien jeszcze gdzieś iść. Ogród zarósł tak gęsto, że furtki prawie nie było widać, a szyby w oknach były matowe od kurzu i deszczu. Dorośli powtarzali, że dom jest pusty, niebezpieczny i dawno powinien zostać zamknięty na głucho. Dzieciaki z okolicy miały na ten temat zupełnie inne zdanie.
Wymyślały coraz dziwniejsze historie. Że w willi coś stuka po nocach. Że za ścianami ktoś chodzi boso. Że w piwnicy mieszka ktoś, kogo nikt nigdy nie widział, bo umie znikać, kiedy tylko ktoś próbuje podejść bliżej. Ola udawała, że się z tego śmieje, ale kiedy wieczorem patrzyła w stronę willi, nawet ona czuła lekki dreszcz. Tego popołudnia deszcz bębnił w parapety tak mocno, jakby chciał się do czegoś dobić, gdy Ola wpadła do Bartka bez tchu i z tajemniczą miną.
Zanim zdążyła cokolwiek wyjaśnić, wyjęła z plecaka ciężki, mosiężny przedmiot. Bartek nachylił się pierwszy. Była to klamka, stara i zielonkawa od patyny, z wykrzywionym ornamentem jak zawinięty ogonek. Zośka aż podskoczyła.
– Skąd to masz? – szepnęła.
– Przy bramie willi – odpowiedziała Ola. – Leżała w liściach. I wiem, gdzie pasuje.
Bartek zmrużył oczy.
– Do drzwi?
Ola kiwnęła głową. – Nie zwykłych. Są pod schodami. Widziałam je przez szparę w deskach przy oknie od ogrodu. Małe, ciemne, jakby ktoś je tam wcisnął specjalnie po to, żeby nikt ich nie zauważył.
Zośka przełknęła ślinę. – I ty chcesz tam wrócić?
– Nie chcę. Ale muszę sprawdzić, co to za drzwi.
Po chwili cała trójka stała już pod zardzewiałą furtką. Deszcz zamienił ścieżkę w błoto, a krzaki jeżyn chwytały za rękawy jak cierpliwe palce. Szli ostrożnie, prawie bez słowa. Im bliżej byli willi, tym ciszej robił się świat. Nawet wiatr jakby zamilkł. Przy schodach, w cieniu kamiennego podestu, rzeczywiście czekały drzwi. Niewielkie, wąskie, schowane tak dobrze, że można było uznać je za część muru.
Na progu leżały mokre ślady, drobne i niepokojąco świeże. Nie wyglądały jak ludzkie. Bartek poświecił latarką, a Zośka mocniej ścisnęła rękę Oli. Klamka, którą przyniosła, drgnęła w jej dłoni, jakby ciągnęło ją coś z drugiej strony.
Ola wsunęła ją na miejsce. Pasowała idealnie.
Przez chwilę nic się nie działo. Potem rozległo się ciche kliknięcie, a drzwi same uchyliły się ze skrzypnięciem. Za nimi nie było piwnicy ani starego korytarza. Były schody. Długie, strome i zalane bladoniebieskim światłem, które pulsowało jak oddech.
Bartek cofnął się o krok.
Zośka otworzyła usta, ale nie zdążyła nic powiedzieć, bo drzwi za ich plecami zatrzasnęły się z hukiem. W tej samej chwili z głębi schodów dobiegł cichy głos, spokojny i zbyt bliski, jakby ktoś stał tuż obok nich w ciemności.
– W końcu przyszliście. Już myślałem, że się nie odważycie.