Lena, Michał i Kuba w opuszczonym obserwatorium odbierają sygnał z kosmosu i odkrywają wiadomość, która może prowadzić do czegoś większego niż zwykła zagadka.
Na skraju miasta stało opuszczone obserwatorium, które dla innych było tylko zardzewiałą ruiną. Dla Leny, Michała i Kuby było czymś o wiele lepszym: tajną bazą, warsztatem wynalazków i miejscem, w którym wszystko wydawało się możliwe. Latem dach nagrzewał się jak patelnia, w oknach zbierał się kurz, a w środku pachniało starym metalem, kablami i przygodą.
Tego popołudnia nad miastem wisiała burza. Niebo robiło się coraz ciemniejsze, wiatr tłukł o ściany luźną blachą, kiedy Lena pochyliła się nad starym radioteleskopem. Najpierw usłyszała tylko trzaski. Potem coś jeszcze. Krótki rytm, który wracał uparcie, jakby ktoś po drugiej stronie nie chciał się poddać: pip-pip-piiiip. Pip-pip-piiiip.
– Słyszycie to? – szepnęła.
Michał natychmiast dopadł komputera. Palce latały mu po klawiaturze, ekran migał od wykresów i dziwnych linii.
– To nie jest zwykły szum – powiedział po chwili. – To wygląda jak kod.
Kuba, który zawsze zauważał to, co innym umykało, przysunął głośnik bliżej i zamknął oczy. Po kilku minutach marszczenia czoła pokazał im rysunek, który wydobył z fal dźwięku: trójkąt z trzema kropkami w środku.
Lena pobladła. Widziała już ten znak. Na pożółkłych zdjęciach starego łazika marsjańskiego, które kiedyś przeglądała w bibliotece. Tylko że tamten symbol miał oznaczać coś, czego nikt nie umiał do końca wyjaśnić.
– Myślicie, że to… wiadomość z Marsa? – spytała.
Michał aż podskoczył.
– Albo z Proximy Centauri. Jeśli ten sygnał przebył aż tyle lat świetlnych, to znaczy, że ktoś naprawdę chce, żebyśmy go znaleźli.
Nie mieli już wątpliwości. Zaczęli rozkładać części, łączyć przewody i lutować płytki, jakby od tego zależało wszystko. Pracowali do nocy, a burza krążyła nad obserwatorium jak wielki, niespokojny cień. Gdy świt wreszcie przebił się przez brudne szyby, odbiornik zapiszczał cicho i na moment zapadła taka cisza, że słychać było tylko własny oddech.
Potem z głośnika popłynął głos. Urwany, chropowaty, jakby przechodził przez tysiące kilometrów ciemności.
– ...pomoc... tu Proxima 3... potrzebujemy... odnaleźć klucz...
Trójka przyjaciół spojrzała na siebie bez słowa. Michał już miał coś powiedzieć, gdy radioteleskop zadrżał tak mocno, że aż zadzwoniły szyby. Na ekranie komputera pojawił się nagle obcy ciąg cyfr, wpisany sam, bez niczyjej ręki.
W tej samej chwili w głośniku zaszumiało głośniej, światło zamigotało, a stare drzwi obserwatorium skrzypnęły powoli i otworzyły się same...