W słowiańskim borze Marta, Igor i Lena trafiają na ślady prowadzące do zapomnianej chaty. Na mokradłach coś ich obserwuje, a z ciemności zaczyna dobiegać głos, którego nie powinno tam być.
Mgła leżała nad bagnami jak mokry całun, przyklejając się do pni i korzeni, które wychodziły z czarnej ziemi jak kościste palce. Na skraju knieji stała trójka przyjaciół: Marta, Igor i Lena. Za ich plecami zostawała bezpieczna droga, przed nimi rozciągał się las, który o tej porze nie wyglądał już jak zwykły las, tylko jak miejsce pilnowane przez coś starszego od ludzkiej pamięci.
To przez plotkę przyszli tak daleko. Ktoś przysięgał, że widział światło w starej chatce na mokradłach, tej samej, o której babcie mówiły półgłosem, jakby samo jej wspomnienie mogło ściągnąć nieszczęście. Podobno mieszkała tam szeptucha. Podobno znała imiona ziół, ptaków i chorób. Podobno czasem odpowiadała na pytania, których nikt nie miał odwagi zadać głośno.
Marta szła pierwsza, z latarką zaciśniętą w dłoni tak mocno, że aż pobielały jej palce. Nie przyznawała się do strachu, ale czuła go pod skórą, lepki i czujny. Igor niósł płócienny woreczek i nie przestawał zerkać na rośliny rosnące przy rozmokłej ścieżce, jakby już teraz chciał coś zerwać i schować do zielnika. Lena starała się żartować, lecz jej głos co chwila grzązł w ciszy, która wisiała między drzewami zbyt gęsto, by ją rozgonić.
Dom zobaczyli nagle, gdy mgła rozsunęła się na chwilę między olszynami. Stał krzywo na niewysokim pagórku, osmalony czasem, z zapadniętym dachem i schodkami, które dawno przestały wyglądać na pewne. Jedno okno świeciło słabym, żółtawym blaskiem.
Igor zatrzymał się pierwszy. Uklęknął przy błocie i odsunął dłonią mokre liście.
Na ziemi były ślady. Nie ludzkie. Za długie, zbyt głębokie, prowadzące prosto ku drzwiom chaty i znikające pod progiem.
Marta pochyliła się nad nimi, ale zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć, z wnętrza domu dobiegł dźwięk. Nie skrzypienie. Nie wiatr. Cicha pieśń, przeciągła i urwana, jakby ktoś śpiewał przez sen albo przez zaciśnięte zęby.
Lena odsunęła się o krok. Na ganku, tam gdzie cień był najgęstszy, poruszyło się coś jasnego.
Ze zmroku wyszła staruszka. Miała na sobie ciemną chustę, w ręce trzymała splątany, suchy konar, a w drugiej glinianą misę, z której unosił się ostry zapach ziół. Jej oczy błyszczały w mroku tak jasno, jakby odbijały nie księżyc, lecz coś ukrytego głębiej pod ziemią.
Przyjrzała im się bez słowa, a potem powiedziała głosem tak spokojnym, że aż zimnym:
„Przyszliście mimo ostrzeżeń.”
Na chwilę wszystko zamarło. Nawet las ucichł. Marta poczuła, że serce uderza jej zbyt głośno, Igor wstrzymał oddech, a Lena, pierwszy raz od wejścia do knieji, nie znalazła żadnego żartu.
Staruszka uniosła misę i skinęła w stronę ciemnych drzwi.
„Teraz już nie pytam, po co przyszliście. Pytam, czy umiecie wrócić.”
Wtedy z bagien za ich plecami rozległ się długi, urwany śmiech.