Troje przyjaciół wchodzi nocą do opuszczonego technikum, szukając śladów zaginionego nauczyciela. W pustych korytarzach szybko okazuje się, że szkoła nie jest pusta.
Noc przykleiła się do okien dawnego Technikum nr 3 jak mokra sadza. Julia stała przed budynkiem i patrzyła na ciemne, wybite okna, na bluszcz wspinający się po pękniętej fasadzie, na drzwi, które wisiały krzywo, jakby ktoś próbował je wyrwać w pośpiechu. W takim miejscu nawet cisza brzmiała podejrzanie.
Michał poprawił kaptur i rzucił krótkie spojrzenie w stronę ulicy.
– Jeśli ktoś nas tu zobaczy, będziemy mieć problem – mruknął.
– Jeśli niczego nie sprawdzimy, też będziemy mieć problem – odparła Julia. Ścisnęła telefon mocniej, choć latarka tylko wycinała z mroku wąski, drżący pas światła.
Lena nie odezwała się od razu. Przez chwilę wpatrywała się w ciemny korytarz za wejściem, jakby próbowała zdecydować, czy strach jest gorszy od ciekawości.
– Naprawdę musimy to robić teraz? – zapytała w końcu cicho. – To miejsce od miesięcy stoi zamknięte.
– Tym bardziej – powiedział Michał. – Nikt tu nie zagląda. Jeśli nauczyciel zostawił po sobie jakiś ślad, to właśnie tutaj.
Zaginiony nauczyciel nie dawał Julii spokoju od tygodnia. Kilka dziwnych plotek, kilka sprzecznych wersji, jedno zniknięcie bez sensownego wyjaśnienia. Dorośli mówili niewiele, policja jeszcze mniej. A potem ktoś wspomniał o nocnych dźwiękach dochodzących z opuszczonej szkoły. O szepty. O krokach na piętrze, choć budynek od dawna powinien być martwy.
Julia weszła pierwsza.
Powietrze w środku było chłodne, ciężkie od kurzu i stęchłego papieru. Pod butami zaskrzypiały odłamki szkła. Na podłodze leżały porozrywane zeszyty, przewrócone krzesła i rozsypane kartki, które poruszały się lekko, choć nie było przeciągu. Latarka przesunęła się po ścianach pokrytych wyblakłymi ogłoszeniami. Daty sprzed lat patrzyły z nich jak obce twarze.
Lena weszła za nią i od razu przysunęła się bliżej Michała.
– To wszystko wygląda, jakby ktoś uciekł stąd w pośpiechu – szepnęła.
Julia zatrzymała się przy tablicy korkowej. Jedna z przypiętych kartek wisiała odwrotnie, jakby ktoś przed chwilą ją odwrócił. Na odwrocie, nierównym pismem, ktoś napisał tylko kilka słów: Nie idź na strych po zmroku.
– Zobaczcie to – powiedziała.
Michał pochylił się nad kartką, ale zanim zdążył odpowiedzieć, z głębi budynku dobiegł niski, przeciągły dźwięk. Nie był to zwykły szmer ani jęk starej konstrukcji. Brzmiał zbyt równo, zbyt blisko, jakby coś poruszyło się kilka metrów dalej i właśnie teraz próbowało oddychać.
Lena odsunęła się gwałtownie.
– Słyszeliście? – wyszeptała.
Julia skinęła głową, nie odrywając wzroku od ciemnego końca korytarza. Światło latarki drżało na popękanej posadzce.
– Sprawdźmy, skąd to dochodzi – powiedział Michał, ale jego głos nie brzmiał już tak pewnie jak przed chwilą.
Schody na strych były wąskie i spróchniałe. Każdy krok odpowiadał im suchym trzaskiem, jakby budynek liczył ich oddechy. Na górze drzwi stały uchylone na szerokość dłoni. Z wnętrza napłynął lodowaty powiew, a promień latarki prześlizgnął się po czymś, co wyglądało jak cień stojącej postaci.
Lena wciągnęła gwałtownie powietrze.
Julia zrobiła krok do przodu, chcąc zobaczyć więcej, kiedy tuż przy ich uszach rozległ się szept, cichy i wyraźny, choć na strychu nie powinno być nikogo poza nimi:
– Nie powinniście tu być...