Nowy nauczyciel historii, zamknięty magazyn i drzwi prowadzące na dach sprawiają, że zwykłe popołudnie w szkole zmienia się w coś znacznie bardziej niepokojącego.
Nigdy nie sądziłem, że nasza szkoła ma w sobie cokolwiek z tajemnicy. Była po prostu stara, głośna i wiecznie przegrzana, z korytarzami pachnącymi kredą, mokrymi kurtkami i plastikiem z automatów. Miejsce, w którym człowiek odliczał minuty do dzwonka, a nie marzył o przygodach.
W pierwszy poniedziałek po feriach coś jednak wyraźnie się przesunęło, jakby szkoła nagle pokazała ząb.
Stało się to przez nowego nauczyciela historii. Pan Borkowski nie przypominał nikogo z naszej kadry. Zamiast marynarki nosił czarny golf, mówił spokojnie, bez potrzeby podnoszenia głosu, i miał te swoje okrągłe okulary, w których światło odbijało się tak, że trudno było zgadnąć, na co naprawdę patrzy. Kiedy opowiadał o dawnych czasach, cała klasa milkła. Nawet Kuba z ostatniej ławki przestał komentować wszystko półgłosem.
Najdziwniejsze było to, że nikt nie potrafił powiedzieć, skąd się tu wziął. Nauczycielki ucinały pytania szybciej, niż zdążyliśmy je zadać.
Po lekcjach zostałem w szkole z Mają i Michałem. Maja miała talent do dostrzegania rzeczy, które innym umykały, a Michał umiał rozpracować każdy zamek, zawias i skrzypiące pudło, jakie tylko znalazło się pod ręką. Przeważnie włóczyliśmy się po korytarzach bez celu, ale tamtego dnia to miejsce samo nas przyciągnęło.
Na końcu najstarszego skrzydła zauważyliśmy drzwi z wyblakłą tabliczką „Magazyn”. Zawsze były zamknięte. Tego dnia stały uchylone na kilka centymetrów.
Maja zatrzymała się pierwsza.
Michał już sięgał do plecaka po latarkę.
Nie zdążyłem go zatrzymać. Zresztą i tak wszyscy trzej zrobiliśmy krok do środka.
W magazynie było ciemno, sucho i tak cicho, że słyszałem własny oddech. Latarka Michała przesunęła się po rzędach starych krzeseł, pudeł i zakurzonych map, aż w końcu zatrzymała się na ścianie z tyłu. Między regałami zobaczyłem wąską szczelinę, zbyt równą, żeby była przypadkiem. Jedna z płyt odstawała od reszty.
Pchnąłem ją ramieniem.
Za płytą nie było ściany.
Były schody. Wąskie, metalowe, prowadzące w górę, coraz wyżej, w miejsce, do którego w naszej szkole nikt nie powinien mieć dostępu. Na końcu czekały ciężkie drzwi z dziwnymi, wyrytymi wzorami, których nie potrafiłem odczytać.
Maja wciągnęła powietrze.
Michał dotknął dłonią zimnego metalu i spojrzał na mnie tak, jakby pytał, czy naprawdę chcę iść dalej.
Otworzyliśmy drzwi.
Na zewnątrz uderzył nas chłodny wiatr. Staliśmy na płaskim dachu szkoły, a przed nami, dokładnie pośrodku, stał pan Borkowski z rozłożoną skórzaną mapą. Nie wyglądał na zaskoczonego. Jakby czekał.
Odwrócił głowę powoli, kiedy usłyszał skrzypnięcie drzwi.
Przez sekundę nikt się nie odezwał. Wiatr szarpał mapą, a w dole, na boisku, ktoś jeszcze biegał za piłką, zupełnie nieświadomy, że nad ich głowami dzieje się coś, czego nie dało się już cofnąć.
Pan Borkowski uniósł rękę i wskazał coś na mapie.
Spojrzałem na Maję, potem na Michała. Za plecami mieliśmy schody, przed sobą nauczyciela, który wiedział o nas za dużo.
A potem zobaczyłem, że na mapie jest zaznaczone miejsce dokładnie pod naszymi stopami.