Lena i Adam znajdują w piwnicy ukryte drzwi prowadzące do niezwykłego świata. Gdy je otwierają, zwykły wieczór w domu babci zmienia się w coś niepokojącego i fascynującego.
Wieczór był ciężki od deszczu. Krople bębniły w małe okienka piwnicy, a Lena z Adamem schodzili po schodach w poszukiwaniu gier planszowych, które babcia schowała „w bezpieczne miejsce”. W domu pachniało kurzem, starym drewnem i lawendą, a każdy kąt zdawał się skrywać własną tajemnicę.
Adam nagle przystanął. „Lena, patrz!” syknął, wskazując pod schody. Za pajęczyną, niemal znikające w cieniu, tkwiły małe drzwi. Nie miały klamki jak zwykłe drzwi w domu babci. Były niskie, stare i zdobione tak delikatnymi wzorami, jakby ktoś wyrzeźbił w nich fale, liście i gwiazdy. Pośrodku połyskiwał znak: krąg i trzy drobne gwiazdki.
Lena odgarnęła kurz rękawem. Drewno było chłodne, ale gdy dotknęła klamki, drzwi lekko zadrżały, jakby czekały właśnie na nią. Adam podniósł starą latarkę, którą znalazł w skrzyni obok węgla, i od razu skierował snop światła w szczelinę przy framudze.
„Może to schowek babci?” szepnęła Lena, choć sama w to nie wierzyła. Przekręciła klamkę. Zamek odpowiedział cichym skrzypnięciem, a drzwi uchyliły się o włos. Z wnętrza wypłynęło chłodne powietrze i zapach czegoś obcego, świeżego, niemal iskrzącego.
Za drzwiami nie było piwnicy. Ciągnął się tam wąski korytarz, lśniący jak wyłożony kryształami. Ściany migotały blado, jakby miały w środku ukryte światło. Adam zrobił krok naprzód, a Lena mocniej ścisnęła latarkę. W głębi coś cicho zaszemrało, jak śpiew wiatru przesiewającego się przez liście.
Wtedy, na końcu korytarza, zapłonęło niebieskie światło. Jedno, drugie, potem całe pasmo drżących iskier. Korytarz jakby odetchnął. Adam odruchowo cofnął się o pół kroku i barkiem musnął ścianę. Coś kliknęło głęboko w murze.
Drugi portal otworzył się nagle, rozsypując w ciemności tysiąc barw.