Kacper i Lena trafiają podczas burzy na ukryte drzwiczki w starej części szkoły. Gdy klucz pasuje do zamka, pod schodami budzi się coś, czego nie powinni tam znaleźć.
Deszcz bębnił w wielkie okna Szkoły Podstawowej nr 7 tak mocno, jakby chciał się do niej wedrzeć. Na korytarzach było prawie pusto. Większość dzieci siedziała jeszcze w klasach, czekając, aż burza ucichnie, a pani woźna krążyła gdzieś na drugim końcu budynku. Kacper i Lena wykorzystali zamieszanie. Pod pretekstem odłożenia książek do biblioteki skręcili w stronę starego skrzydła, tego z odpadającą farbą, skrzypiącą podłogą i schodami, do których nikt nie zaglądał bez potrzeby.
To było ich ulubione miejsce. Mówiono, że zanim szkoła stała się szkołą, mieścił się tu pałacyk. Starsi uczniowie opowiadali o zamkniętych przejściach, zapomnianych schowkach i drzwiach, których nie da się znaleźć dwa razy w tym samym miejscu. Kacper zwykle traktował takie historie jak wyzwanie, ale tym razem to nie opowieść go przyciągnęła. To wilgoć na ścianie zwróciła jego uwagę. Ciemniejsza smuga ciągnęła się pod schodami, aż do przedostatniego stopnia, gdzie w drewnie migotało coś małego i metalicznego.
Kacper przykucnął i przetarł palcami kurz. Okazało się, że w schodku tkwiły wąskie drzwiczki, tak dobrze ukryte, że można było je wziąć za pęknięcie drewna. W samym środku połyskiwał zardzewiały zamek.
Lena od razu znalazła się obok niego. Jej oczy rozbłysły z ekscytacji.
Kacper przyłożył ucho do drzwi. Przez chwilę słyszał tylko deszcz i odległy huk grzmotu. Potem coś jeszcze. Cichutki szmer. Jakby po drugiej stronie ktoś przesunął dłonią po ścianie.
Wtedy Lena zerknęła na łańcuszek zwisający z jego bluzy. Od kilku tygodni Kacper nosił na nim stary kluczyk, znaleziony w szkole podczas sprzątania magazynu. Niby zwykły drobiazg, ale nigdy nie pasował do niczego, co widzieli.
Kacper wsunął klucz do zamka. Zardzewiałe metalowe wnętrze zaskrzypiało tak głośno, że oboje aż wstrzymali oddech. Drzwiczki drgnęły, uchyliły się o szerokość palca i wypuściły z siebie chłodny powiew pachnący kurzem, starym papierem i czymś jeszcze, czego Kacper nie potrafił nazwać.
Za drzwiami zaczynały się wąskie schodki prowadzące w dół. W ciemność.
W tej samej chwili gdzieś głęboko pod stopniami rozległ się cichy stuk, jakby ktoś odpowiedział na jej pytanie.