Zuzia znajduje w swojej szafie błękitne drzwiczki prowadzące do niezwykłego świata. Gdy je otwiera, zza nich dobiega światło, śmiech i coś jeszcze bardziej niezwykłego.
Zuzia lubiła swój pokój najbardziej na świecie. Miała tam miękki dywan, pudełko z kredkami i wielką szafę, w której mieszały się sweterki, sukienki i pluszowe misie.
Pewnego deszczowego popołudnia szukała swojej różowej piżamy. Otworzyła szafę szeroko i nagle zamarła. W samym tyle, za stertą swetrów, stały małe błękitne drzwiczki. Nie takie zwykłe, tylko maleńkie, z gwiazdkami, księżycami i tęczowymi kotkami.
Zuzia mrugnęła kilka razy. Potem nachyliła się bliżej. Z drzwiczek sączyło się migoczące światło, jakby ktoś schował za nimi garść kolorowych światełek. Do jej uszu dobiegł cichy śmiech i dźwięk dzwoneczków.
Dziewczynka wyciągnęła rękę i dotknęła złotej klamki. Drzwiczki drgnęły. Zza nich buchnął ciepły, pachnący wanilią wiatr, a szczelina rozjarzyła się jeszcze mocniej. Zuzia wstrzymała oddech, bo ktoś po drugiej stronie właśnie zapukał trzy razy.