Leon i Zosia odkrywają ukryte drzwi w starej bibliotece. Za nimi czeka pokój pełen niezwykłych rzeczy, a w jego środku drzemie sekret, który właśnie zaczyna się budzić.
Leon lubił stare biblioteki bardziej niż wszystko inne. Wąskie alejki między regałami, zapach kurzu i papieru, cichy szelest przewracanych stron sprawiały, że od razu chciał szukać dalej, głębiej, za kolejnym rzędem książek. Tego lata nie był sam. Przyjechała do niego Zosia, kuzynka z daleka, i od pierwszego dnia oboje przepadli w miejskiej bibliotece tak, jakby ktoś otworzył przed nimi sekretne przejście.
Spędzali tam godziny. Odkrywali atlasy z mapami nieistniejących krain, czytali legendy o smokach, rysowali własne wyspy i zamki, a potem śmiali się z pomysłów, które z każdą chwilą robiły się coraz dziwniejsze.
Pewnego wtorkowego popołudnia Leon zatrzymał się nagle na końcu bocznego korytarza. Między wysokim regałem a ciężką zasłoną zauważył coś, czego wcześniej nie widział: wąskie granatowe drzwi z mosiężną cyfrą 7. Stały w ścianie tak naturalnie, jakby zawsze tam były. A jednak nie pasowały do niczego. Nie było ich na planie biblioteki, nie widniały też na żadnej z map, które Leon zdążył już narysować z pamięci.
– Zosia! – szepnął i odsunął się, żeby mogła lepiej zobaczyć.
Dziewczynka podbiegła i od razu zmrużyła oczy.
– To tu wcześniej nie było – powiedziała cicho. – Prawda?
Leon pokręcił głową. Serce zabiło mu szybciej, ale nie odszedł ani o krok.
– Chyba nie – odparł. – A skoro się pojawiło, to znaczy, że ktoś chciał, żebyśmy je znaleźli.
Zosia położyła dłoń na chłodnej klamce. Drzwi ustąpiły bez oporu, tylko lekko skrzypnęły, jakby same czekały na ten moment. Za nimi nie było magazynu ani zwykłego pokoju do pracy. Znaleźli się w małym, okrągłym wnętrzu pełnym dziwactw, które wyglądały, jakby ktoś zebrał je z setki różnych światów: globusy z połyskującymi morzami, skrzynię pełną piór o srebrnych końcówkach, lampy wiszące pod sufitem i rzucające na ściany tęczowe refleksy.
Na ścianach poruszały się obrazy. Drzewa naprawdę kołysały się na wietrze, a nad górami przesuwały się obłoki, choć przecież byli w środku budynku.
Leon zrobił krok do przodu i wtedy usłyszał ciche cykanie. Najpierw jedno, potem drugie, jakby gdzieś obok odmierzał czas ogromny, niewidzialny zegar. Zosia ścisnęła go za rękę.
W samym środku pokoju stał piedestał, a na nim leżała wielka księga oprawiona w błękitny aksamit. Jej okładka mieniła się delikatnie, a napis na niej zmieniał się za każdym razem, gdy mrugali. Leon nachylił się bliżej, lecz wtedy litery nagle zadrżały i ułożyły się w coś nowego.
– Myślisz, że możemy ją otworzyć? – szepnęła Zosia.
Leon już wyciągał rękę, gdy z wnętrza księgi dobiegł szept tak cichy, że ledwie dało się go usłyszeć:
– Tylko ci, którzy odważą się wejść dalej, poznają sekret Pokoju numer 7...
W tej samej chwili lampy przygasły, a z korytarza za ich plecami dobiegł długi, powolny odgłos przekręcanego klucza.