W starym antykwariacie przedmioty mówią tylko wtedy, gdy nikt nie patrzy. Kiedy znika księga, której lepiej nie ruszać, Filip trafia w sam środek sprawy, która zna więcej sekretów niż on.
Filip pracował u pana Szulca dopiero trzeci miesiąc, ale już zdążył zrozumieć jedną rzecz: ten antykwariat nie należał do zwyczajnych miejsc. W dzień pachniał kurzem, skórą opraw i wilgocią starych murów. Wieczorem, gdy żelazna krata opadała na drzwi, a ostatni oddech ulicy milkł za szybą, sklep budził się do życia. Nie jak muzeum. Jak ktoś, kto długo udawał martwego.
Tego wieczoru deszcz stukał o witryny tak gęsto, jakby chciał się dostać do środka. Filip odkładał właśnie kartony z nowym towarem, kiedy usłyszał cichy zgrzyt. Odwrócił się i zobaczył, że kałamarz na ladzie przesunął się o szerokość palca. Potem drgnęła płyta gramofonowa oparta o stos atlasów. A potem, z głębi sali, dobiegł go szept, suchy i napięty:
– Nie tutaj. Ktoś jest w środku.
Filip zamarł. Nie był to głos pana Szulca. Ten mówił chropowato, z irytującym spokojem człowieka, który uważa, że wszystko da się naprawić pieczątką, sznurkiem albo ciszą. Ten szept był inny. Niesiony z półmroku, zbyt bliski, zbyt świadomy.
Na końcu regału poruszył się świecznik. Metalowe ramiona wygięły się powoli, jakby ktoś rozprostowywał zdrętwiałe palce. Obok, stary globus zaszurał podstawą po podłodze.
– Zniknęła – powiedział drżącym, zduszonym głosem. – Wielka księga. Skórzana. Zielone okucia. Nie ma jej na miejscu.
Filip poczuł, jak żołądek zaciska mu się w twardy supeł. Wiedział, o którą księgę chodzi. Pan Szulc ostrzegał go przy niej tylko raz, bez podnoszenia wzroku znad okularów: nie przestawiać, nie otwierać, nie zadawać pytań. A teraz między tomami rzeczywiście zieła pusta, ciemna luka.
Gramofon stojący przy ścianie zakręcił się nagle sam, a z tuby popłynęła urwana melodia, jakby ktoś próbował ją przypomnieć sobie z pamięci. Z wysokiej półki odezwał się inny głos, cienki i poirytowany:
– Widziano ją przy zegarze z salonu. Jeśli jeszcze tu jest, to nie na długo.
Filip wziął latarkę z szuflady pod ladą. Jej ciężar był dziwnie uspokajający. Ruszył między regały, gdzie światło lamp z witrażowego szkła rozpływało się w wąskich pasach, a cienie gęstniały jak dym. Każdy krok wydawał się głośniejszy od poprzedniego. Po obu stronach słychać było nerwowe szepty filiżanek, ciche stuknięcia porcelany i przytłumione westchnienia rzeczy, które najwyraźniej bały się bardziej niż on.
W wąskim przejściu za działem z podróżami zatrzymał się nagle. Na podłodze leżał ślad kurzu, przecięty czymś ciężkim. Obok, przy tylnym regale, zimne powietrze sączyło się z miejsca, którego wcześniej nie było. Filip uniósł latarkę wyżej i dostrzegł szczelinę między deskami a ścianą, ledwie zauważalną, jakby sam regał odsunął się o kilka centymetrów.
Zrobił krok naprzód.
Wtedy na skrzyni obok niego usiadła aksamitna poduszka i powiedziała niskim, zdecydowanym głosem:
– Jeśli wejdziesz dalej, nie będziesz już szukał tylko księgi.
Filip odwrócił się gwałtownie. Nad jego głową coś ciężkiego skrzypnęło, jakby poruszyło się zbyt duże, by mogło należeć do zwykłego przedmiotu. A zza ciemnej zasłony przy końcu przejścia wysunął się cień, długi i nieruchomy, którego nie rzucał żaden człowiek.